İrşad Dergisi 2013 Şebiarus Özel Sayısı

2013 seb-i arus irsad pdfirsad ekitap
MUSTAFA ÖZBAĞ EFENDİ’DEN GÜL DESTESİ
TEKKEDE ZAMAN
“HAMUŞ”
RASULULLAH’IN NURUNDA KURAN VE SÜNNETE UYABİLMEK
HANIMLAR ÂLEMİNİN YILDIZLARI
POSTMODERN DARBE
SAHABEDE KARDEŞLİK
YAVUZ SULTAN SELİM HAN’A ZİYAREt
ÜMİT DERGÂHI
PRİŞTİNA MEVLEVİHANESİ
SOHBET-İ PİRAN
ÖZLEM’İNİ DUYDUĞUNUZ
LEZZETLER
YİNE BİR YOL,
YİNE BİR YOLCU,
YENİ BİR HİKÂYE
KARDEŞLİĞİ BOZAN FİTNE HASET
HZ. MUHAMMED MUSTAFA’NIN
MÜBAREK İSİMLERİ
EDEBÜ’L MÜFRED “TALHA ALİ CÖMERT
KARDEŞLİK O Kİ!
“KARABAŞ-İ VEL-İ NEYZENLERİ”
İSLAM’IN 5 ŞARTI
BİTKİLERDEKİ ŞİFA
MESNEVİ’YE FARKLI BİR BAKIŞ
YENİ KARDEŞE HAZIRLANMAK
SEMA EĞİTİMİ
SÜNNETLER
TEKKE TANITIM
GÜNLÜK VİRD
EDİTÖR’DEN
ŞEB-İ ARUS COŞKUSU
TEBRİZLİ ŞEMS


Selamun aleyküm; Hz. Mevlana'nın vuslatının 740. yılında siz dostlar ile bu satırlarda
buluşmak heyecan verici. Allah-u Teala birliğimizi ebedi eder inşaallah.
Bu yıl da yapabildğimiz kadarıyla evvela Kur'an sünnet ardında da yüce pirlerin ışığında
öğrendiklerimizi sizlerle paylaşma gayreti içerisine girdik. Elbette başucu kitabımız Mesnevi
idi...
Mesnevi; edebi bir eser olmaktan ziyade içerisinde sayısız ayet ve hadise atıf bulunan yol
gösterici bir kitaptır. Bu noktada düz okumlarla satır aralarındaki manalara tam anlamıyla
vakıf olunamamaktadır. Üzerine ciltlerce şerhler yazılmış, sayısız sohbetlerde üzerine
konuşulmuş, tabiri caizse ummana dalınmıştır. Mesnevi'nin edebi bir eser olmaktan çok ileride
olması gibi Hz. Mevlana da bir edebiyatçıdan ziyade; mütefekkir, alim, sufi ve mürşittir. bir
ayağı Kur-an ve sünnette sabit olması ile kuvvetli iken diğer ayağı ile çağlar ötesini seyran
edebilmekte, günümüze ışık tutmaktadır.
Bu yılki etkinliklerimizi kardeşlik üzerine temellendirdik. Gelin bu ummandan payımıza
düşeni almak üzere yola koyulalım.
Mesnevi 3713. beyit: "Medinelilerin iki kabilesi vardı. biride Evs diğerine Hazrec
denirdi. Adeta bir kabile diğerinin kanına susamıştı. Mustafa'nın yüzünden o eski kinleri İslam
ve saflık nuruyla mahvoldu. Önce o düşmanlar, bağdaki üzümler gibi kardeş oldular. 'Şüphe
yok, söz bundan ibaret; mü'minler kardeştir' nasihatıyla da, bu nefesle de kardeşliği bıraktılar,
tek bir ten oldular." Burada hadis-i şeriften yapılan alıntının yanında müslümanların ilk
günlerine atıf yapan Ali İmran Suresi 103. ayetini de görmekte fayda vardır. "Hepiniz toptan
sımsıkı Allah'ın ipine sarılın. Parçalanıp ayrılmayın. Allah'ın üzerinizdeki nimetini düşünün,
hatırlayın. Hani siz (birbirinizin) düşmanı idiniz de O kalplerinizi (İslam'a) ısındırıp
birleştirmişti. İşte onun bu nimeti sayesinde din kardeşleri olmuştunuz. Ve yine siz, ateş
çukurunun tam kenarında iken, oradan sizi O, (Allah zül-celal hazretleri) kurtarmıştı." Ayet-i
kerimenin de ateş çukuru olarak nitelendirdiği ayrılık Mesnevi'de de benzer şekillerde tarif
edilmiştir. Ve dahi Mesnevi bir ayrılık hikayesi ile başlamaktadır.
İslam dünyasını parçalayıp ayıran hiçbir yol; yol olarak kabul edilemez. Müslümana
müslümanın canını, kanını, ırzını helal kılan hiçbir yol; üzerinde yürünmeye değer değildir.
Üzerinde yürünecek tek yol Kur'an ve sünnet yoludur. Kır'an-ı Kerim'de açık emir
bulunmaktadır: "Parçalanıp ayrılmayın!"
Sayısız hadis-i şerif ayrılığın tehlikesinden, birliğin güzelliğinden bahsetmektedir. Bugün
yeryüzünde kardeş kanları dökülürken, müslümanlar cihanın dört bir yanında kan ağlarken
ben; ümmeti kamışlıktan kesilmiş gibi görüyorum. Döktüğümüz gözyaşının tek ağıdı; ayrılık.
İslam alemi "ayrılık, ayrılık" diye ağlıyor. Hz. Mevlana'nın eseri de Anadolu'nun birliğe
ihtiyaç duyduğu bir dönemde kaleme alınmış ve sık sık birlik-beraberliğe atıfta bulunmuştur.
Bunun yolu ise müslümanların birbirlerine ihlas ve samimiyetle yaklaşmasından geçer. İslam
aleminde bu yara öylesine derindir ki günlerce konuşulsa, ciltlerce yazılsa yine su götürür.
Bizler bu hasreti dindirmek için münferit dahi olsa direnmeliyiz. Bir müslüman kardeşimizi
ötekileştirip ittiğimiz anda bizi o gafletten Alemlere Rahmet Peygamber Efendimiz'in emri
çıkarmalıdır.
"Ey Allah'ın kulları, kardeş olun!"
EDİTÖR’’DEN
Şeb-i Arus kelime olarak “Düğün Gecesi” anlamına gelmektedir. Sevgiliyle kavuşma hasretiyle
yanıp tutuşan Hz. Mevlana için ölüm, vatanından kopmuş bir yolcunun ait olduğu yere dönüşü
gibidir. “Dönüş Allah‟adır.” (Nur Suresi - 42)
İnsanoğlu bir ömür bu dönüş için yaşar. Dönüş; ekilenlerin biçileceği zamandır. Dönüş;
sürgünün bittiği andır. O dönüş ki kimisi için nara kimisi için nura varıştır. Ve bunu bir kavuşma
olarak görenler sevgililerine kavuşacak, bunu bir yok oluş olarak görenler ise ah-vah ile karşılayıp
kendisine hazırladığı sona doğru yürüyecektir.Yüce Pir ise Allah‟a vasıl olmayı beklemekteydi,
heyecan içinde. Neye vasıl olacağını bilen için ne tatlıdır vuslat... Ve geldi o gün. O vuslat gecesi…
“Öldüğüm gün tabutum götürülürken, bende bu dünya derdi var sanma...
Benim için ağlama, yazık, vah vah deme;
Şeytanın tuzağına düşersen, o zaman eyvah demenin sırasıdır,
Cenâzemi gördüğün zaman firâk, ayrılık deme,
Benim kavuşmam, buluşmam işte o zamandır,
Beni toprağa verdikleri zaman, elvedâ elvedâ demeye kalkışma"
Özlediğine gidiyordu Hz. Mevlana. Sevgilisiyle buluşma vaktiydi onun için ölüm.
“Kardeş, mezarıma defsiz gelme; Çünkü Allah meclisinde gamlı durmak yaraşmaz.”
Hz. Mevlana‟nın bu tavsiyesiyle, kutlanmakta aşıkla maşuğun kavuşması. O gün kamışlığa
dönüş günüdür ki; başkadır neylere üfleyiş...
O gün düğün günüdür ki; başkadır deflere vuruş...
O gün sonsuz bir soluk alış günüdür ki; başkadır ilahilerin nefesleri... Ve o gün Allah'a vasıl
olma günüdür ki; başkadır semazenlerin Allah'ı zikredişleri...
Bu heyecana ortak olmak isteyenler de bu aşk hlakalarında buluşurlar. Ve şölen başlar...
Abdestini alan, Rabbi‟ne hamd eden, tennuresini öperek giyen aşıklar teker teker aşk meydanına
çıkmaya başlarlar. Onlar her çarklarında, her nefeslerinde Sevgili‟yi anar. Artık onların her şeyleri
Sevgilidir, bu dünyadaki cennet bahçelerinde gezinmektedirler.
Bu dünyadaki vuslat zamanıdır sema, semazen için. Bugün vuslata eremeyen o gün vuslata
eremeyecektir.
Hadis- kutside Rab Teala yine en güzel haliyle seslenir:
„„Kulum beni zikrettiği zaman muhakkak onunla beraber olurum...‟‟
Destur!
ŞEB-İ ARUS COŞKUSU
"Ay'ım Şems, güneşim Şems, suyum Şems..."
Mevlana, Şems'i özgür ruhlu ve çekici bir insan olmanın yanı sıra, içsel varlık düzeyinde bir
okyanus kadar çok sembolü anlayabilen bir kişi olarak görür. Şems, sırların sırrı ve aydınlanmanın
nurudur. Hiç kimse ne onun gibisini görmüş, ne de onun çekim gücüne sahip olmuştur. Bir rehber
olarak o, ulaşılması ve anlaşılması zor bir şahsiyet ve irfana sahiptir.
Dünya metasına önem vermeyen Şems'in pejmürde, garip, eski, zahiri dünyaya hitap etmeyen bir
kıyafeti vardı. Dünyanın nimet ve ihtiraslarından kendini soyutlamıştı. İlim, irfan ve kerametleriyle
övünmediği gibi, başka insanları da hakir görmezdi.
Dışa açık, inandığı ideallerini sonlu hiçbir güçten-buna Mevlana da dahildir- çekinmeden
söyleyen ve savunan Şems, kendisi için prensip edindiği özgürlüğü ve serbestliği, karşısındaki insana
da tanımaktan kaçınmazdı. Bunu şöyle anlatmıştır: "Benim bir adetim vardır. Yanıma gelenlere
sorarım: 'Efendi! Konuşacak mısın yoksa dinleyecek misin?' 'Konuşacağım.' derse, üç gün üç gece
arka arkaya dinleyebilirim. Meğer ki o kaçsın da ben kurtulayım. Eğer 'Ben dinleyeceğim.' derse, ben
de 'O halde birbirimizle uyuşuruz.' derim. Ben söze başlarım, o da laf arasında konuşur."
Şems, "Benim sohbetime yol bulan kimsenin alameti şudur ki: Başkalarının sohbeti ona soğuk ve
tatsız gelir." diyecek kadar kendine inanır ve güvenirdi. Şems, "Ben samimi olarak niyazda
bulunanlara karşı çok mütevazı davranır, alçakgönüllülük gösteririm. Ama diğerlerine karşı, çok
kibirli ve gururlu davranırım." der.
Hazreti Mevlana Makalat'ta Şems'i, arayışını güçlendirmek için kendisine ulaşmanın sırrını
anlatan biri olarak; Divan'da ise çok az konuşan bir insan olarak tanıtmaktadır.Onun Mevlana'ya ilk
nasihati, derin iç anlayışın açığa çıkması için dışarıya karşı sağır olmasını istemek olmuştur. Onların
birkaç aylık görüşmesini anlattığı sanılan Makalat, Şems'i açıklık, samimilik, sadelik ve olgunluk
sahibi bir insan olarak tanıtır. Bu mukamelede karakterler Allah, Mevlana ve Şems'tir. İnançların
ardındaki hakiki olmayan gerçekleri tartışırlar; onlar, insanın fikirlerinin canlı ve cansız eşyanın
ardında olduğunda anlaşılır.
Şems bir aşk, vecd, hakikat ve divanelik timsalidir. O özgürlüğünden asla taviz vermeyen,
yürüyen hür Adem modelidir. Alışılmış kalıpları ve kitlelerin sınırlarını zorlamak, özellikle
riyakarlığın kalıntılarını yok etmek, Şems'in en büyük ideali hem de görevidir.
Şems'in kendine özgü yeteneklerinden biri de adeta bir psikiyatrist gibi muhatabının vereceği
tepkiyi önceden sezebilme, onun kişilik ve karakterini çözebilme kabiliyetidir. Şöhreti afet olarak
kabul eden ve deşifre olmaktan sakınan Şems, bu özelliğini bir tüccar edası ve kıyafetiyle
perdeler. Şems'in gözünde benlik ve ihtiras, cem ve cemaatin manasını ve nurunu yok eder, bereketini
kaçırır.
Şems-i Tebrizi, katettiği mesafenin, ulaştığı makam ve mertebenin farkındaydı. Yükü ağırdı. İşte
yükünün ağırlığını ispatlayan, ulaştığı sufi hallerin zirvesinde bir örnek: "Şemseddin-i Tebrizi birbiri
TEBRİZLİ ŞEMS
Songül YILDIRIM
arkasından gelen Tanrı görüntülerine gömüldüğü ve insan gücünün o mücahadeye dayanamadığı her
zaman, o hali savmak için kendisini bir işle meşgul ederdi ve kendini tanımayan birinin yanına
rençberliğe gider, geceye kadar çalışır, ücret verdikleri zaman: 'Borcum var. Hep birlikte vermem için
toplanmasını istiyorum.' der ve o bahane ile ücretini bırakır, bir süre sonra da kaybolurdu."
İKİ MÜRŞİD/ İKİ MÜRİD: TEK RUHTA İKİ BEDEN
Yüksek irfan sahibi Şems, sık sık gördüğü bir rüyanın ve manevi bir ilhamın şevkiyle gönlünde
doğan gaybi ve ezeli bir tanışma içinde, Mevlana'ya muhabbet duyarak aşık olur. Bu karşılıksız
kalmaz, Mevlana da ona aşık olur. "Çünkü maşuk, aynı zamanda aşık; aşık, aynı zamanda maşuktur."
Bu, Kur'an'ın tebliğiyle sabittir. Kur'an diyor ki: "Allah onları sever, onlar da Allah'ı severler."
(Maide:54)
Mevlana, Mesnevi'nin
birinci cildinde diyor ki:
"Güzeller,aşıkları canla
başla severler. Bütün
maşuklar,aşıklara
avlanmışlardır."
Şems ile Mevlana'nın
buluşması, yakınlaşması ve
nihai aşamada bir olması,
hem maddi hem de gönül
cihanında ender gerçekleşmiş
hadiselerdendir. Bunu aşırı
şekilde büyütmemizin ve
yüceltmemizin sebebi,
evrensel vuslatın sonuçları
itibariyledir. Aslında sonuç
birleşmenin, dostluğun,
muhabbetin zirvesidir; kısaca
"ikiz ruhlar"ın iki ayrı
bedende, ama tek bir ruhta
kavuşmasıdır. Onlar vuslat
yolunda muhtaç oldukları yol
gösterenlerini birbirlerinin
müridi olmakla bulmuşlardır.
"Sen olmasaydın ne
Allah'ı bulurdum ne de
Rasulullah'ı bilirdim Şems !"
Herkesin kendi Şems'ini
bulabilmesi dileğiyle...
-İbrahim Emiroğlu, Sufi ve Dil (Mevlana örneği),İstanbul 2002,17.
-Derviş Ahmet, Aşık Kul Sadi, "Hayatı, Şahsiyeti, Fikirleri ve Eserleri" Mevlana, I,24.
-Şems-i Tebrizi, Makalat I, 274.
-Asaf Halet Efendi, Mevlana ve Mevlevilik,35.
-Feridün b. Ahmed-i Sipehsalar, Mevlana ve Etrafındakiler (risale),123.
Selamun aleyküm,
Müminlik Allah’a(celle celaluhu)
koşmaktır. Sufiler de, Kur’an-ı Kerim'de “ Ey
iman edenler Allah'a(celle celaluhu) koşunuz! ”
emrine uyanlardır. Müslüman Allah'a(celle
celaluhu) koşar. Allah’a(celle celaluhu)
koşmanın temel şartı ise Kur’an ve sünnete
sımsıkı sarılmak, hayatı Kur’an ve sünnet
düsturları içerisinde yaşamaktır. İslam alemi bu
düstürlara sahip olmadığı müddetçe buhranlarla
baş edemeyip, dağılıp, parçalanacaktır. Sufi,
düşüncesi ve hayat tarzı ile Kur’an ve sünnete
sımsıkı sarılıp o uğurda koşan insandır. Bizler
de Karabaş-ı Veli Tekkesi hizmetkarları olarak
bunu yapma çabası içerisindeyiz. Nefsimizi
Kur’an ve sünnet dairesi içerisinde terbiye
etmeyi kendimize şiar edindik. Müslümanlar
nefislerini terbiye ederken, ilahi kelimetullahın
yer yüzüne hakim olması için mücadele etmek
zorundalar. Her ikisini beraber götürmelilerdir.
Müslümanlar dinlerini kendi içlerinde yaşamaya
çalışırlarken, zulüm altındaki din kardeşilerini
de düşünmelilerdir. Bunun için de
müslümanların bir vücut, bir şemsiye, bir
bayrak, bir siyasi teşekkülün altında toplanması
gerekmektedir. Bunun mücadelesini verebilmek
için de müslümanlar dünya üzerinde bir şura, bir
meclis kurmalıdır.Dünya üzerinde bir meclisleri
bir şuraları olmadığı için hadis-i şerifte
buyrulduğu gibi “ denizin üstündeki köpük ”
gibi olup zalimlerin, kafirlerin ellerinde oyuncak
olmaya mahkum olacaklardır.
Aslında Osmanlı yıkılırken, İslam yıkıldı. Daha doğrusu müslümanlar yıkıldı. İslam'ı yaşayan bir
sistem yıkıldı. İnsanlar Osmanlı Devleti'nin parçalandığını düşündüler fakat parçalanan İslam
ümmetiydi. O gün bu gündür İslam ümmeti birlik ve beraberlik içerisinde değil. Birlik ve beraberliğin
olmayışından dolayı ümmet devlet olarak paramparça… Cemaatler, cemiyetler, tarikatler olarak
paramparça. Belki de dini herkes kendi içerisinde, kendi lisanıyla yaşıyor. Müslümanlar kardeşliklerini
tesis etmiyorlar. İçlerinde satılmışlıklar var. İçlerinde hançerlenmişlikler var. İçlerinde yüz üstü
bırakılmışlıklar var. İçlerinde ne yazık ki kafirlere karşı dost, müminlere karşı düşman olanlar var. Ne
ararsan var. Öylesine keşmekeşlik, öylesine bir acı, öylesine bir buhran, öylesine bir hüzün, öylesine
bir vahşet yaşanıyor ki müslümanlar kendi dertlerine düştüklerinden bunlara karşı ne yazık ki körler,
sağırlar, duygusuzlar. Ne yazık ki bunlara karşı hareketsizler ve duyarsızlar. Sirkelenip kendilerine
gelemiyorlar. Kendi içlerinde cemaatçilik oynuyorlar. Kendi içlerinde tarikatçılık, şeyhçilik
oynuyorlar. Gruplaşmalar var. Senin cemaatin benim cemaatimden daha iyi diyerek tartışıyorlar.
Böyle dar, sığ meselelerin üzerinde fırtınalar koparıyorlar. Müslümanlar imanlarını kemale erdirmek
için uğraşmıyorlar. Allah(celle celaluhu) için mücadele etmiyorlar. Allah(celle celaluhu) için cihad
etmiyorlar. Allah(celle celaluhu) için birbirlerini sevmiyorlar. Allah(celle celaluhu) için birbirlerinin
kollarına girmiyorlar.
Müslümanlar kafirlerden korkuyorlar. Müslümanlar şirk ehlinden korkuyorlar. Müslümanların
bir kısmı kafir ehlini dost tutmuş, bir kısmı dünyaya tapmış. Bir kısmı ise nereye taptığının farkında
bile değil. Müslümanlar dertli, müslümanlar sıkıntılı, müslümanlar harap. Kimi destekleyip kimi
desteklemeyeceklerini dahi bilmiyorlar. Şaşkınlar.
Suriye'deki zulüm için batıdan medet uman bir İslam dünyası var. Batı, İslam dünyasını
parçalayıp kanını dökmüş, zulmetmiş ve hala devam etmekte. Bizler ise bu zalimlerden medet
beklemekteyiz. Bütün İslam alemi tek vücut olup mal ve mülklerini satıp, emin belde olarak
Kabetullah'a, Beytullah'a göç edip deseler ki “ Bizim canımız ve malımız emniyette değil. Çocuğumuz
eşimiz emniyette değil. Bizim imanımız emniyette değil. Yeryüzünde hicret edecek bir yer bulamadık.
Bize vaat edilen Allah’ın(celle celaluhu) emin topraklarına hicret ediyoruz. ” 1 milyar mı müslüman
var, 1 milyarı da hicret etse, biz dinimizi orada yaşamaya ve yaymaya başlayacağız dese bütün işleri
hallolacaktır. Kafir yerle bir olacak. Ama müslümanlar bunu yapabilecek güçte ve kudrette değil. Hz.
Peygamber'in de dediği gibi “ Biz suyun üzerindeki köpük olup, dalga bizi nereye vurursa oraya
gitmeye mahkumuz. ”
Biz Allah’a(celle celaluhu) ve Rasulu'ne aşık olamadık. Müminlere karşı şefkatli ve merhametli,
kafirlere şedit olamadık. Biz Kur’an'daki “ Hristiyan ve yahudiyi dost tutmayın.” emrini tutamadık.
Onlarla dostluklar kurup kendi inancımızı, kendi imanımızı, kendi müslüman kardeşlerimizi sattık.
Satıldık ve halen daha satılmaktayız. Hulusi kalp ile “ Eşhedü En La İlahe İllallah Ve Eşhedü Enne
Muhammeden Abdühü Ve
Rasuluhü ” dediğimizde,
içimizdeki ve dışımızdaki putları
yıkmış oluruz.
Bizler her acıda oturup,
kendi kendimize lanetler
yağdırıyoruz. İmanımızı gerektiği
gibi yaşamıyoruz. Çünkü
müslümanlar cihadı unuttular.
Bizim dolabımızdaki elbiseler
bizleri kandırıyor. Altımızdaki
arabalar, lüks evlerimiz,
makamlarımız, mevkilerimiz bizi
kandırıyor. Müdürlüklerimiz,
başkanlıklarımız, valiliklerimiz,
kaymakamlıklarımız bizi
kandırıyor. Biz ilahi
kelimetullahın yolunda her şeyi
feda edip Allah’a(celle celaluhu)
doğru koşamıyoruz. Bütün
sıkıntımız bu. Belki de benim
sıkıntım bu. O yüzden bu nasihat
önce kendime.
Allah(celle celaluhu)
cümle ümmeti Muhammedi aff u
mağfiret eylesin. Bir ve beraber
eyleyip, tek vücut haline getirsin
İNŞAALLAH. Amin.
5 Eylül 2013
( Mustafa ÖZBAĞ Efendimizin
Ümmeti Muhammede seslenişdir.)
Nisa YILDIZ
Tekke, Karabaş –i Veli Tekke‟si…
Yol, tekkeye uzanan yol, sabır yolu. Tekkeye uzanan yol, tevekkül yolu. Tekkeye uzanan yol,
bin hasretle törpülenen bir ömrün, sükuta an kala sebata tırmanışı. Tekkeye varan yol, anbean kurumuş
kıraç bir toprağın suyla buluşması. Bu yol ki, yola vardıranın muştusuyla varmaya çalışılırken,
uzadıkça uzayan bir heyecanın son raddeye vuran çarpıntısının başlangıcı.
Yokuş… Bu yokuşu çıkarken Necip Fazıl‟ı anmamak mümkün mü?
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak
Yokuşlarda susamak! Susuzluk neye, kime? O‟na bu kadar susamışken, hasretin son kertesini
çoğaltan yokuş. Bir vuslata bin hasret ekleyen yokuş. Yokluk yokuşunda susarken susmak, susamak.
Susarken sükûtun nabzını tutmak. Yokuş ki son eyvahın soluksuz bıraktığı, sonun kıvrım kıvrım
bukresinde ah kapısına uzanan bir basamak. Yokuş! Ah yokuş! Ah, soluğumda bir nefeslik payemi
bırakmayan yokuş...
Kapı… Yokuşun son bulduğunu müjdeleyen kapı. Kapı ki kanatları vuslata duran. Çağıran
dervişleri ümit dergahında pişirilen yokluğa..Kapı ki kapayıp nefislerin yönünü varlığın ummanından,
yokluğun dergahına çeviren. Kapı sevince duran gönüllerin anahtarı. Kapı, aralanıp bağrına bastığı
dervişlerin, O kalbe dayanan yanaklarının müştakı. Kapı, mürşide yaklaşan nefeslerin tutulup
kavuşmaya durduğu sevincin membağı. Kapı ki yaralı gönüllerin cümlesini içinden alıp, O‟na ve
kubbeye kavuşturan kapı. Kapı! Ah kapı, can kapı! Ah ciğerpareye yanan ciğerlerin tütsüsünü arşlara
aralayan kapı…
Kapının ardındaki tekke… Zamanın koşuşturmacasında, zamana direnip karşı koyan bir
mekanın kucaklaması. Yolun bitiminde, canları kucağına alıp sarmalayan bir geçmiş zaman hikayesi
tadında, oraya heyecanla varanları kucaklayan tekke. Zamanın hangi surete büründüğünün
bilinmezliğinde, varılan yüzyılın, anımızdan alıp kaçırdığı bir serencamda sakladığı kayıp ruhların
durağı tekke. Yüzyılın bencilliğinden, tüketişinden, nefessizliğinden, tırmalayışından münezzeh bir
dinginlikle yalıtılmış mekanın, huzursuzlara huzur salan bir sarmalayışla kucakladığı tekke...
Tekke! Ah tekke! Ah, Üstadımın karşılayışına müştak, cümle kapısının solundaki sarmaşık
gülün tebessümüyle mürşidimin nefesini solutan bab-ı aşk ı handan tekke, can tekke, yâr tekke...
Lokma.. Baldan daha tatlı, daha bal. Herkes koşarken tekkenin demi dumanı tütsülü çayına
lokmasına, dervişin kursağından hiçbir gece geçmeyen lokma. Zikirle hemhal olan dervişin bin
lokmadan daha evla bildiği tek lokma. Lokmasız geçen her akşamın gecesinde dervişe daha tatlı
TEKKEDE ZAMAN
HAMUŞ
lokmalar döken meleklerin şerbetlediği lokma .Lokma. Ah lokma! Ah dervişanın yüzlerce dağıttığı
ikramdan gayrı dervişe pay dökmeyen lokma!
Gül..Bahçenin kokusunun yüzyıllık nefesini duyuran dervişe. Yüzyıl öncesinde de o bahçenin o
köşesinde değişen çehrelerin değişmeyen heveslerine aynı yerden munisce gülümseyen gül…Enfes
kokusunun rayihalarıyla avlunun cümle kapısını nazlı nazlı şenlendiren gül..Ah gül! Ah Efendiler
Efendisi (sallallahu aleyhi vessellem ) efendimizin ömürlere ömür katan tebessümünü bahçeye
soluklayan gül!
Çınar.. Kanatlarının altında toplaşanların dertlerini haşmetli omuzlarında taşıyan çınar. O
haşmetle kucakladığı tekkenin konuklarını gölgesinde avunduran çınar. Sohbetin en ballısının çınarın
altına uzandığı dakikalarda içerde harf harf dokunan hecelerin kalpden kalbe dokunuşuna tanıklık eden
çınar.Çınar! Ah çınar! Ah Üftade hazretlerinin nazlı narin zarafetine, Osman Gazi,Orhan gazi ve
Hüdavendigarların şanlı seferlerine tanıklık eden bir neslin emanetçisi çınar. Ah Çınar!
Kubbe..En kutlu misafirini çatısını kanat kılıp her hafta bağrında kucaklayan kubbe. Her geleni
rengine, cinsine, milletine, ismine bakmaksızın bünyesinde özümseyen kubbe..Gökkubbenin altında
tanıklık ettiğin nice ağlayanların, feryatlıların ve hicranlıların destanını, destarınla örtüp sakladığın
kubbe! Ah kubbe!Aman kubbe! Can kubbe! Bir Fakih dostun yüzyıllar öncesinden gönderdiği selama
destar olup , yüzyıllar sonrasından şahit kalan kubbe!
Hamuşân… Varlıktan geçip ebedi istirahatgâhlarına erenlerin son durağı Hamuşan. Her nevi
gülümsemenin ve kucaklamanın ardından ,dostların en hakikisinin ve canlısının beklediği yer
hamuşân… Artık bekleyenlerin de bekletenlerin de bir bir dilsiz olup kavuştukları bekada
buluşmalarına vesile olan Hamuşan. Taşların soğukluğunda değil,gözyaşlarının aktığı bir toprağın
ıslaklığında, dost ile sessiz buluşturan Hamuşan.. Neyin , kudümün ahengine aldırmadan, çağlayan
uğultuların, çocuk gülücüklerinin neşesinin, çay kaşığı koşuşturmacasının kovalamacasında ,onlarca
yıl kayıp suskunluğunu bozanların neşesiyle uyanan hamuşan! Hamuşan, yalnızlığının ıssızlığında
kabr i sükutun soğukluğuna zıt cazibeni huzuruna çağırdığın kardeşlerle manalandırdığın hamuşan!
Ah hamuşan, can hamuşan! Kapıda belirenin , beklenenin gelişiyle tüm bahçenin heyecana dönüşünde,
semazenin semaya bakıp hiç olup yitişinde; bekleyişinin , nefese kavuşan ney gibi can bulmasıyla
dirilen hamuşan. Ah sessizliğin ve ıssızlığın gölgesinden sıyrılıp bahçedeki tüm kahkahalara, fısıltılara
ve hatta dedikodulara sabredip kanat geren Hamuşan!
Esselam Esselam! Esselam ün aleyküm ey ehl-i kubur! Esselam, Esselam! Esselam ün aleyküm
ey dervişan, Esselam, esselam, esselam…
Yolun , yokuşun, kapının, kubbenin,
çınarın, bahçenin, gülün, lokmanın bir başka
manaya büründürdüğü tanışıkları; elest
bezminden alıp tekkenin koynunda
buluşturduğu; mürşitlerinin nazarıyla
manaya büründürüp dirilttiği kardeşlik pınarı
Karabaş ı Veli… Tüm kardeşlerin,
yaratıldıkları an gibi, mahşeri kalabalıkta da
yan yana, dizdize, gönülgönüle mürşitlerinin
arkasına dizilip Resuller Resulu, Efendiler
Efendisi Muhammed
Mustafa(s.a.v.)Efendimizin sancağı altına
toplanacakları o günün hayaliyle ve
bilinciyle yanıp tutuştukları , vuslata
susadıkları hasretin kevseri Karabaş ı Veli
Degahı! Bir tespih tanesinin sırt sırta veren
taşları gibi imamenin etrafında toplaşan
dervişlerin, tek olup zikre durduğu kardeşlik
eşiği Karabaş ı Veli tekkesi. Tek vücut olup
aşka uçan pervaneler gibi aynı yöne kanat
çırpıp kavrulan gönüllerin birlendiği bir
kardeşlik çemberi Karabaş ı Veli .
Karabaş ı Veli‟nin etrafında sessizce ama yine diz dize, gönül gönüle yatan hamuşanın
yanıbaşında toplanan bir ailenin akibetini seyredercesine, iştiyakla sıralandığı safların ve bir arada
olmanın memnuniyetiyle gülümseyen gönüldaşların, mutluluklarını birleştirdikleri yer Karabaş ı Veli
Dergahı.. Koskocaman bir milletin , başbuğlarının dizinin dibine emanet bıraktığı irade i teslimiyyesi
gibi, canlar canı mürşid i kamillerinin ağuşuna tereddütsüz bıraktıkları ruhlarıyla vasloldukları bir
avlunun gülen yüzü Karabaş ı Veli Tekkesi. Bir kardeşliğin kıtalararası, ülkelerarası ve şehirlerarası
üçlemede yekpare oluşunun öyküsü Karabaş ı Veli. Yüzyıllar ötesinde, arka bahçede yanan ocakta
tütsülenen bir yudum çayı, dizdize oturup paylaşırken dertleşen dervişlerin , son yüzyılda yudumlanan
aynı hüzün deminin tadını dirhem dirhem soludukları canların hiç değişmeyen tevekkülünün adresi
Karabaş ı Veli. BazEn neyzenbaşının , bazen bir semazen başının ulvi parmaklarından demlenen
çayın, canla başla yapılan ikramla lutfa dönüştüğü hizmetin adı Karabaş ı Veli kardeşliği. Destarların
ardına gizlenen, cübbelerin ardına saklanan, kimliklerden münezzeh hiçlikleriyle, bir sonsuzluk
şerbetine dönen ikramların alınmaya hicabedildiği hizmetle taçlandığı mahcubiyetin membağı
Karabaş ı Veli. Diz dize yudumlanan çayların evvelinde, gönülden gönüle akan sırların, semadan arşa
yükseldiği bir kardeşliğin paylaşıldığı yer Karabaş ı veli. Çoğu kez gerçek kardeşliğin ötesinde bir bağ
ile, mürşidimizin, dervişlerin bağrına bıraktığı emanet nazar ile sırlanan aynadan, birbirlerinin
yüreğine bakan dervişlerin manada buluştukları anın tercümesi Karabaş ı Veli.
Ve bu kardeşlik temennasında vuslata duran canların, veda vakti gelip çattığında, istemeye
istemeye ipinden kopan tespih taneleri gibi, zamanın gerçekliğine geri dönerken durdukları son
selamın adı Karabaş ı Veli kapısı… Yüzlerini tekkeye, sırtlarını zamanın acımasızlığına ve
gerçekliğine dönen dervişanın, atılan son nazarla kucakladıkları tekkeleri, ancak bir daha dönünce
giyecekleri tennureleri gibi her saniyesi özlemle dokunmuş bir ayrılık sızısının kapısıdır artık. Son
vedanın dokunuşuyla selamlanan cümle kapısı, bir başka zamana kesilen biletidir cümlenin yeniden
buluşacağı. Ve kapı! Ve ıssızca boşalan bahçe! Sessizce el sallayan gül ve çınar! Ve yeniden yokuş!
Sonrası hüzün, sonrası sessizlik, sonrası sükut olan yokuş! Ve yol, ve gece ve karanlık ve bulut, kubbe,
yokuş. …Ve susamak tekrar yokuşlarda. O‟na susamak. Ve susmak…Ve beklemek, ve özlem , ve
hasret , ve veda…
Ve Hamuşân…Gecenin koynunda tüm
konuklarını boşaltan kubbenin ve bahçenin bağrında
ıssız kalan: Hamuşân… Bedensiz ve „ben‟siz dostlara
vedada VAROLAN‟IN “HAY” kılıp fısıldattıkları ile
ruhlara dolan Karabaş-i Veli'nin gerçek sahipleri!
Hecelerin söylediklerinin yazmakla bitirilemeyeceği
satırlara ez cümle... Arşa kanatlanıp seher yelinin gül
ile doldurduğu tekkenin dingin serinliği ile ayın
huzmelerinden sıyrılıp güneşin ilk ışıkları ile
kucaklaştığı gecenin evvelinde ….
Hay olan RABBİM! Yakınlığın ile
kucakladığın kullarının muratsızlığına murad katan
ALLAH'IM! Muradına erenlerin,vardıklarının
farkında olamayışlarının, bilemeyişlerinin ve
duyamayışlarının sağırlığıyla, kör kalmışlıklarına
bakmaksızın, kullarının hançerlerle yaralanışında
sonsuz merhametine haiz ilacını var eden
ALLAH'IM! Lütfu keremine şükrü, şükranı, hamdi
senayı ne kadar etsek de yetiremeyen, bir bedenli, biz
benli, biz kimlikli ve hiçsiz kulların cehaletine,
zıddıyla zerkeden, Celil ve Cemil olan Rabbimiz!
Biz bilmeyenlerin dimağına seni daha çok bilip daha
çok yaşamayı, daha çok hamd ile yakın olmayı nasip
eyle inşallah. Peygamber Efendimize layık ümmet
olmayı nasib eyle.. Resulüne layık ümmet, Üstadım'a
Efendim'e layık mürid olmayı becerememiş bu cahil,
bu aciz, bu hadsiz kulu hamuş eyle… Amin.
“MÜSLÜMANLAR KARDEŞTİR”
"Müslümanlar kardeştir."(Hucurat/10) Allahu Teâlâ böyle buyurur. Peygamber Efendimiz
sallallahu aleyhi ve sellem de müslümanları bir bedene benzetir. Onların birbirini sevmesini, birbirine
merhamet etmesini, birbirini korumasını ister. Bedenin bir organı hastalandığı vakit diğer organların
da aynı rahatsızlığı duyduğu, bu yüzden uyumadığı, ateşlendiği gibi, müslümanların da birbirinin
derdiyle dertlenmesi gerektiğini söyler.(Buhari, Edeb 27)
İşte bu sebeple din kardeşlerinin birbirlerine kin tutmalarını, haset etmelerini, sırt çevirmelerini
ve birbirlerine olan ilgilerini kesmelerini uygun görmez.
Birbirlerine darılsalar bile, bunun üç günden fazla sürmesini doğru bulmaz. (Buharî Edeb 57,58,62)
Müslümanlar hep birlikte İslam’a, Kur’an’a sımsıkı yapışmalı; dinin emirlerinden dışarı
çıkmamalı ve birbirlerinden asla kopmamalıdır. Bu Allah’ın emridir. (Âl-i İmran 103)
Rasulullah Efendimiz’in sallallahu aleyhi ve sellem bildirdiği üzere, müslümanların İslam’ın
etrafında toplanması Allahu Teâlâ’yı son derece memnun eder. (Müslim, Akiye,10)
Allahu Teâlâ şöyle buyurmuştur:" Mümin erkekler ve mümin kadınlar birbirlerinin dostlarıdır.
Kâfirlere karşı şiddetli, kendi aralarında merhametlidirler." (Maide-54)
Onların kalplerini kaynaştıran, onları birbirine ısındıran Allah’tır. Eğer Allah onların kalplerini
kaynaştırmasaydı, dünyadaki her şey verilse böyle bir muhabbeti sağlamak mümkün olmazdı. (Enfal63)
Rasulullah sav de müslümanları birbirine sımsıkı kenetlenen binalara benzetmiştir. (Buharî,Salat88)
Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:
“Size bir ve beraber olmayı, ayrılıktan sakınmayı öğütlüyorum. Çünkü şeytan yalnız onlarla
beraber, iki kişide daha uzaktır. Cennetin ta orta yerinde olmak isteyen kimse İSLAM
TOPLUMUNDAN AYRILMASIN.” (Tirmizi, Fiten 2)
RASULULLAH’IN
(sallllallllahu alleyhii ve sellllem)
NURUNDA KURAN VE SÜNNETE
UYABİLMEK
Bettüll SAYGINER
İslam âlemi zor günler geçiriyor. Dahası insanlık âlemi vahşet dolu
zamanlar yaşıyor. Suriye, Filistin, Mısır, Mynmar, Afganistan, Bosna,
Hindistan, Doğu Türkistan, Çeçenistan, Arakan, Fas, Somali ve Eritre... Allahu
Teâlâ’nın nurundan yarattığı halifeleri, insanlar, ölüyor. Allah Rasulü sallallahu
aleyhi ve sellem efendimiz müslümanlar ancak ve ancak kardeştir, diyor.
Kardeşlerimiz ölüyor, kılımız bile kıpırdamıyor. Sadece din kardeşlerimiz değil Afrika’da,
Asya’da, Avrupa'da kardeş adaylarımız "insanlar" ölüyor. Üç kıtada hükmetmiş İslam âleminin
üzerinde zillet ve düşüklük hüküm sürüyor. Gerçi Hazreti Ömer radıyallahu anh efendimiz, izzet ve
şeref ancak islamındır, buyuruyor. Ama sokakta kalan hayvanlarını bile düşünen bir milletin
torunlarının hali ortada. Kardeşler, çok acı bir giriş oldu belki ama bir yerlerde hata olmalı diye
kendimize dönüp bakmalıyız.
Hayatü's Sahabe adlı kitapta müslümanların manevi yardıma mazhar kılınma sebebleri adlı
bölümde bu konuyla ilgili bazı örnekler var.Ya da aklımıza şu soru geliyor: Yoksa artık müslümanlar
manevi yardımlara mazhar olamıyorlar mı? İşte Beyhaki rivayetinde sayıca ve malca üstün olan
düşman tarafı bunun nedenini açıklayan bir örneği bize sunuyor ve şöyle diyor:"Yazık size! Niye
müslümanlara yeniliyorsunuz?" İçlerinden biri "Niye yenildiğimizi ben sana söyleyeyim."dedi.
"İçimizde arkadaşının yani kardeşinin kendisinden önce ölmesini istemeyen bir tek kişi bile
yoktur.Halbuki biz öyle bir cemaatle karşılaştık ki her biri arkadaşından önce ölmeye can atıyor."
Henüz cemaatçilikten,tarikatçılıktan kurtulup kendi içerisindeki kardeşliği tam olarak tesis
edemeyen bizler ise doğal olarak ölüme can atarak gidemiyoruz. İslam aleminin bulunduğu durumun
nedenlerinden biri de budur diye düşünmekten kendimi alamiyorum.Rasulullah sallallahu aleyhi ve
sellem efendimiz acizlikten ,tembellikten,korkaklıktan ,cimrilikten Allah'a sığınırım,diye dua
edermiş.Bizlerin ise her tarafını acizlik ,tembellik,korkaklık sarmış.Korkuyoruz! Makamımıza,
okulumuza, malımıza dokunulur, diye cimrilik ediyoruz.Rabbim korkaklıktan muhafaza eylesin.
Bu konudaki rivayetleri sıralamaya devam edelim.İbn Cerir kendisinden müslümanlara karşı
yardım istenilen Çin hükümdarının sözlerini aktarıyor: Gelen elçiye "O kadar az toplumun sizin kadar
kalabalık bir millet karşısında bu kadar muvaffakiyetlere ulaşma sebebleri vardır.Onlarda hayır sizde
de şer hakim olsa gerek."dedi.Yardım isteyen elçi "Evet." dedi. Hükümdar "Sizlerle savaşmadan önce
size ne söylüyorlar?" dedi. Elçi "Bizi şu 3 esastan birine çağırıyorlar:
1)Dinlerini kabul etmeye: Bunu kabul edersek bizi kendilerinden sayıyorlar.
2)Cizye vermeye: Bunu kabul edersek bizi düşmanlara karşı koruyacaklar.
3)1. ve 2. tekliflerini kabul etmediğimiz takdirde bizimle savaşacaklar."dedi.
Hükümdar, elçiye: "Peki komutanlarına karşı saygıları nasıl?" dedi. Elçi:"Mürşidlerine en üstün
saygıyı gösteren bir kavmin saygısı gibi saygı gösteriyorlar" diye cevap verdi. Hükümdar yine
sordu:"O kavim (müslümanlar) kendilerine haram kılınmış nesneleri helale dönüştürüyorlar mı? "Elçi
hayır cevabını verince hükümdar: "O kavim haramları helal, helalleri haram kılmadıkça helak
olmaz,"dedi. Ve elçiye şu mektubu yazdırdı."Sana başı Merv'de sonu Çin'de olan bir ordu göndersem
de onların üzerlerine düşen görevi kimse engelleyemez. Vasıflarını senin elçinin bana anlattığı o
kavim dağları yerinden sökmek istese sökerler. Yolları açılsa beni de yerimden kaydırırlar. Onlarla
barış yap. Kendilerini hoş tut."Ve elçiyle mektubu gönderdi.Demek ki kardeşler bazı vasıflarımızdan
kayıplar vermişiz.Rabbim kayıplarımızı tekrar bulmayı nasip etsin.
Yine bir gün müslümanların arasına bir casus girdi. Bir süre kalıp geri döndü. Gelince şunları
söyledi:"Zayıf vücutlu adamların yanından geldim. Cins atlara biniyorlar. Gecelerin
abidleri,gündüzlerin kaharaman süvarileri,ok ve mızrak yapıyorlar.Yüksek sesle Kur'an okuyup zikr
yaptıklarından,konuştuklarını yanıbaşındaki arkadaşın zor anlar."(el bidaye)Kardeşler, bu
rivayetlerden anladığımıza göre "Sesli zikrullah olmaz!" diyenlere inat, sahabe efendilerimiz de Allahu
Teala'yı sesli bir şekilde zikredermiş. Rabbleri de onu ananları maddi manevi yardımlara mazhar
kılarmış.Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem siz ne zaman cihadı yani Allah yolunda savaşmaya
terkederseniz işte o zaman zillete mahkum olursunuz diyor.İlk başta bahsettiğimiz izzetli durumda
iken zillet durumuna düşmemiz de bundan kaynaklanıyor olsa gerek.Rasulullah sallallahu aleyhi ve
sellem hazretleri ekliyor.Asıl büyük cihad kendi nefsinizle olan cihaddır.Allah cümlemizi ilk önce
kendi nefsiyle cihad edip onu Allah yoluna serenlerden eylesin,inşaallah.
Kardeşler burada biz hanımlara da büyük görevler düşüyor.Çünkü başarılı eşler ve hayırlı
evlatlar arkasında onları yetiştiren anneler bulunuyor.Örnek alacağımız sahabe annelerimiz sadece
yetiştirme konusunda değil, savaş meydanlarında da her türlü desteklerini gösteriyorlardı.Örneğin,
erkekler Hendek Savaşı'ndayken, müslümanları arkadan kuşatmayı planlayan Beni Kurayza
Yahudileri,önce kadınların arasına casus yollarlar.Fakat casus,hemen tespit edilir ve Hazreti
Hamza'nın kendisi gibi cesur kardeşi Hazreti Safiyye tarafından bir çadır direğiyle yere serilir.Bunun
üzerine Kurayzalılar, "Biz kadınları Medine'de yalnız sanmıştık,halbuki onları bekleyen askerler
varmış."diyerek Medine'yi kuşatmaktan vazgeçerler.Kısacası sahabe hanımlar kendilerini savunacak
azami bilgi ve askeri tecrübeye sahiptiler.
Bunun karşısında düşman hanımları da boş durmuyordu.Müşrike hanımlar Uhud Savaşı'nda yol
boyunca defler çalıp,Bedir'de öldürülenler için ağıtlar yakıp,intikamlarını almaları için erkekleri teşvik
etmiş ,hatta müslümanlara karşı kışkırtmışlardı.Yolda sürekli şu beyitleri tekrarlıyorlardı:
"Biz sabah yıldızının kızlarıyız
Yumuşak ve süslü halılar üzerinde yürürüz
İlerlerseniz boynunuza sarılır, Kaçarsanız biz de sizden kaçarız
Bu kaçış bir daha dönüşü olmayan bir ayrılıktır."(ibn hişam)
Bu tabloyu o sırada Uhud'da bulunan Ümmü Ümare radıyallahu anha annemiz şöyle
anlatmaktadır: Kureyşli hanımlar o gün ne bir ok ne bir taş attılar.Yalnızca def çalıp Bedir'deki
ölülerini hatırlatan şiirler söyleyerek Mekkeli müşrikleri savaşa teşvik ediyorlardı.Ellerinde sürme ve
koku vardı.Savaştan geri kalanlara ve savaşa gidip de kaçanlara bu sürmeleri uzatarak ,artık sen de
bizim gibi kadın oldun, bunları al da gözlerine sürme çek diyorlardı.Müşrike de olsalar inandıkları
uğrunda çaba gösteriyorlardı
Mümine hanımlar da en az onlar kadar desteklerini ortaya koyuyorlardı.Buhari Hadisi'nde
kadınların erkeklerle savaşa çıkması bölümünde enes bin malik radıyallahu anh anlatıyor: Ben Uhud
Savaşı'nda Ebubekir'in kızı Aişe ile Ümmü Süleymi yaralılar arasında dolaşırken gördüm.O ikisi rahat
yürüyebilmek için elbiselerini toparlamışlardı.Öyle ki ben ayaklarındaki halhalları gördüm.Bu ikisi
sırtlarında su kırbaları taşıyarak yaralıların ağzına veriyorlardı.Sonra tekrar geri dönüp kırbalara su
dolduruyor ve yaralılara su veriyorlardı.
İşte kardeşler, Rabbim bizleri de sahabe annelerimizi örnek alıp Allah yolunda canıyla malıyla
cihad edenlerden eylesin.Erkek bayan farketmez bu zamanda yapabilir miyiz demeyelim.Yakın
zamanda Mısır'da şehit olan Esma kardeşimiz gibi İslamiyet yani mutluluk ve insanlık yolunda
kendimizi infak etmekten korkmayalım.Ölmek kolaydır kardeşler, yaşayarak bu mücadeleyi
verenlerden olalım.Allahu Teala cümlemizi bu Şeb-i Arus'ta , kavuşma gecesinde, kardeşliği tesis
edenlerden eylesin.Güzel günler yakındır,inşaallah.
Yazımızı Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin duasıyla bitirelim:
"Allah'ım aciziliğe düşmekten, korkaklıktan, tembellikten, cimrilikten sana sığınırız."
İlköğretime gittiğim yıllardı. Yazları mahalleden arkadaşlarım camiye giderdi. Ellerinde Kur‟an-ı
Kerimleri ile caminin yolunu tutarlardı. Bense arkalarından onları izlerdim. Daha evvel üstlerinde
görmeye alışkın olmadığım uzun etekleri ve başörtülerini incelerdim. Onları uzun süre uzaktan izledim.
Çünkü babam tarikatlara karışacağım korkusuyla camiye gitmeme ya da dindar kesim diye tabir edilen
kesimle görüşmeme izin vermezdi. Müslüman bir ailede doğmuştum ama dinimle ilgili çok da bir şey
bildiğim söylenemezdi. Kulaktan dolma bilgilerle ve televizyondan öğrendiklerimle yaşamaya
çalışıyordum.
Haber bültenlerinin olduğu saatler akşam yemeği yediğimiz saatlere tekabul ederdi. Haberleri
dinlerdim ama çok da anlayamazdım çoğu zaman. Bazı isimler geçerdi; rüşvet, susurluk, faili meçhul,
Müslüm Gündüz, Fadime Şahin, askerler, tanklar… Olay örgülerini birleştiremiyor olsam da isimler
televizyonda o kadar çok geçiyordu ki onları unutmam pek de mümkün değildi. Bir de o dönemde
izlediğim Türk filmlerini anımsıyorum. Filmlerdeki kötü karakterler nedense genelde cami imamı ya da
hacı rolünde oluyordu. Babamın beni niye dindar kesimle çok fazla görüştürmediğini, camiye neden
göndermediğini seneler sonra anlayacaktım.
Bu günlerde Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesi'nde bir dava görülüyor. “Türkiye Cumhuriyeti
Hükümetini cebren devirmeye, düşürmeye iştirak” suçundan 103 sanıkla açılan bir dava…
İrfan Çalışkan şöyle söyledi: “28 Şubat sürecinde farklı muamele görmeye başladım.
Ailece orduevine alınmadık. Eşim örtülü olduğu için kapıdan çevrildik. Kurslara kabul
edilmedim. Sonra da disiplinsizlik nedeniyle ilişiğim kesildi. Ben şimdiki sanıklar ve onların
hazırladığı Batı Çalışma Grubu'nun faaliyetleri nedeniyle mağdur oldum. Bu nedenle, o
dönemki sıralı amirlerimden, Mesut Yılmaz'dan, Murat Başesgioğlu ve Süleyman Demirel'den
FFOOTTOOĞ ĞRRAAFF
MAAKKİ İNNAASSIINNII
SSAATTAANN
FFEELLSSEEFFEECCİ İ
POSTMODERN
DARBE
Ayşe ARICAN
şikayetçiyim”. Abdurrahman Yıldırım şöyle söyledi: “O dönemde sıralı amirlerim 'istifa et, yoksa
biz seni atacağız. Çocukların ordudan atılmış bir babanın çocuğu olur' dedi. Ben de 1996'da
Batı Çalışma Grubu tarafından aileme ve bana yapılan sözlü işkenceler nedeniyle istifa
ettim.” Dünya Ehl-i Beyt Vakfı Başkanı Fermani Altun şöyle söyledi: “Necmettin Erbakan
başbakan olduktan sonra bana, inançlar arası bilgisizlik olduğunu söyledi. Derin devlet de
büyük bir korku içine girdi. 'Fermani Altun ülkeye şeriat getirecek' denildi. Beni öldürmek
veya hapse düşürmek için harekete geçtiler. Yakınlarımıza işkence yapıldı. Kısacası 28 Şubat
üstümüzden bir silindir gibi geçti. Bu sürecin medya ve sivil ayağıyla ilgili suç duyurusunda
bulunacağız.” Merve Kavakçı şöyle söyledi: “Ailem, yakınlarım ve seçmenlerimle beraber,
milletvekilliğimin fiili olarak engellenmesi nedeniyle mağdur edildim. Bunun askeri ayağı
var. Bununla ilgili belgeleri mahkemeye sundum ama sivil bir ayak da var ve bunun da
yargılanması gerekiyor. 2 çocuğum, seçmenlerim ve tüm mağdurlar adına şikayetçiyim.
Konuyla ilgili sorumluluğu nedeniyle 28 Şubat döneminin Cumhurbaşkanı Süleyman
Demirel'den de şikâyetçiyim. Bütün tarafların yargı önüne çıkartılmasını istiyorum.” İstanbul
23. Ağır Ceza Mahkemesi‟nde açılan 28 Şubat davasının ara duruşmasında “mağdur müşteki” olarak
ifade verenlerden bir kaçı böyle anlatıyordu.
Bu gün 28 Şubat 1997‟deki MGK
tutanakları açıklandı ve sır perdesi
aralandı. Ancak bir isim daha var ki
alınan bu kararların, ABD‟nin isteği
doğrultusunda alındığını belirterek şöyle
söyledi: “28 Şubat tam anlamı ile bir
ABD operasyonu, biz iktidara gelip
Türkiye'yi ABD güdümünden kurtarıp
dünya ülkesi yapma çalışmalarımızdan,
ABD çok rahatsız oldu. Ekim 1996
tarihinde ABD devlet başkanı adına
ABD Dışişleri Bakanlığı, ABD Ankara
Büyük Elçiliğine „GİZLİ„ başlığı altında
gönderdiği yazıda Erbakan‟ın
Başbakanlıktan indirilmesi için her türlü
eylem ve çalışmanın yapılması
isteniyor. Ünlü 28 Şubat Milli Güvenlik
Kurulunda görüşülen bildiri maddeleri
ABD tarafından dikte edildiğini daha
sonra ele geçirdiğimiz bu gizli ABD
belgesinden anladık.” Tabi ki bu isim
dönemin Başbakanı Necmettin
Erbakan‟dan başkası değildi. Nasıl ki
Sıffin Savaşı'nda savaşı durduran mızraklara saplanan Kur‟an ayetleri olduysa bu kez de işleyişi
durduran ABD‟nin Ankara Büyükelçiliğine „gizli‟ başlığı altında gönderdiği yazı olmuştu.
Erbakan istifa etmesinin nedenini şöyle açıkladı: “Ben 28 Şubat postmodern ABD darbesi
yüzünden istifa etmedim. Bizim hükümet ortağımız DYP milletvekillerine istifa baskısı
yapıldığı için istifa ettim. Tansu Çiller bir gün bana gelerek, ‘ Partimden 50 milletvekili istifa
edecek hükümet düşecek, ben bu milletvekillerini seçimde tümü ile tasfiye edeceğim.’
dedi.”Erbakan, 290 imza ile Demirel‟e: “Bakın Sayın Demirel siz bulun 226′yı, düşürün
hükümeti diyordunuz, ben de 290 milletvekilinin imzasını size getirdim. Ben istifa ediyorum,
seçime gitme şartı ile Tansu Çiller'in başbakan olmasını destekliyorum.” Dedi. Lakin neticede
hakem yüzüğü Mesut Yılmaz‟ın parmağına takacaktı.
28 Şubat MGK kararları ve BÇG (Batı Çalışma Grubu)‟nin faaliyetleri uygulanmaya başlamıştı.
Türkiye‟nin siyasi yapılanması dini perspektifini de değiştirmişti. Benimse dinime dair o dönemde
aklımda kalan tek şey babaannemle birlikte gittiğim mevlitler olacaktı. Peki dinini mevlitten ibaret sanan
neslin hesabını kim verecekti?
Süleyman Çelebi Hazretleri'nin Ruhuna El-Fatiha…
Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (sav), İslamiyet'e davetin ilk gününden itibaren İslam’a
gönül verenleri kardeş kabul etmiş; ırk, renk, kabile ayrımını reddederek bütün müslümanların
Allah’ın huzurunda eşit olduklarını ifade etmiştir. Ensar, Allah rızası için Mekke’de her şeyini bırakıp
Medine’ye hicret eden muhacirleri evlerinde misafir edip ağırlamak için adeta yarış etmiş, onlara
muhabbet ve samimiyetle kucaklarını açmışlardır. Ellerinden gelen her türlü yardımı yapmışlar ve
bütün insanlığa ibret olacak bir kardeşlik tablosu sergilemişlerdir. Gelen muhacirleri aralarında
paylaşamamışlar, bu değerli misafirleri evlerinde ağırlamak için aralarında kura çekmişlerdir.
Medine’ye hicretten yaklaşık beş ay sonra Rasulullah (s.a.v.) Medineli yardımsever Ensar’la, hicret
eden Mekkeli müslümanları bir araya toplamış ve kırk beşi Muhacir'den, kırk beşi de Ensar’dan olmak
üzere doksan kişiyi kardeş ilan etmiştir.
Peygamber Efendimiz kurduğu bu kardeşlik müessesesiyle; maddi manevi yardımlaşma,
muhacirlerin yurtlarından ayrılmalarından dolayı duydukları keder ve üzüntüyü giderme, onları
Medineliler'e ısındırma, onlara güç ve destek kazandırma gayesini güttü. Efendimiz, rastgele iki
müslümanı bir araya getirmemişti; bilakis, bir araya getireceklerin durumlarını inceden inceye tetkik
ederek uygun bulduklarını birbirine kardeş yapmıştı. Mesela, Selman-ı Farisi ile Ebu’d-Derda, Mus’ab
ile Ebu Eyyub Hazretleri,Hz. Ebu Bekir ile Harice bin Zeyd ,Hazreti Ömer ile Utban bin Malik, Ebu
Ubeyde ile Sa’d bin Muaz, Hazreti Osman ile Evs bin Sabit , Hazreti Bilal ile Abdullah bin
Abdurrahman, Salim ile Muaz bin Maiz, Ammar ile Huzeyfe gibi kimselerin aralarında mizaç, zevk,
hissiyat itibarıyla tam bir uyumluluk vardı.
Hz. Muhammed, Mekkeli müslümanları teker teker birbirlerine kardeş yapıyordu. O sırada Hz.
Ali çıkageldi. Gözyaşları arasında, “Ya Resulallah!” dedi. “Sen sahabeleri birbirine kardeş yaptın;
benimle hiç kimse arasında kardeşlik kurmadın!”dedi. Peygamber Efendimiz, “Ya Ali! Sen
dünyada ve ahirette benim kardeşimsin!'' buyurarak gözyaşlarını dindirdi.(Tirmizi)
Ebu Hureyre (ra) anlatıyor: Peygamberimiz (sav), bir gün kabristana giderek ,''Allah’ın selamı
üzerinize olsun ey müminler yurdu! Biz inşallah size kavuşacağız. Ama kardeşlerimizi görmeyi
temenni ederdim'', dedi. Ashab-ı Kiram: ''Biz senin kardeşlerin değil miyiz, Ya Rasulallah?''
dediler. Rasulullah (sav) şöyle cevap verdi: ''Sizler benim ashabımsınız, “KARDEŞLERİMİZ” ise
henüz dünyaya gelmeyenlerdir. Onlar beni görmeden bana inananlardır."
Ensar'dan her biri, muhacirlerden birini evinde barındırıyor, beraber çalışıyor, beraber yiyorlardı.
Bu, neseb kardeşliğini fersah fersah geride bırakacak bir kardeşlikti. İman kardeşliği, din kardeşliği
idi. Medineli müslümanlar, yani ensar, her şeylerini bu garip, bu kederli, bu yurtlarından uzak
bulunmanın hüznünü duyan müslümanlarla paylaşıyorlardı. Medineli biri vefat edince, muhacir
kardeşi akrabalarıyla birlikte ona varis oluyordu. Kurulan bu kardeşlik sayesinde büyük bir
yardımlaşma da temin edilmiş oldu. Muhacir müslümanlar, sıkıntıdan kurtuldular. Medineli her bir
müslüman, kardeş olduğu Mekkeli müslümana malının yarısını veriyordu. Muhacir kardeşlerine karşı
misafirperverliğin, cömertliğin, insanlığın en yüce derecesini göstermekten zevk alıyorlardı. Hiçbir
müslüman canı gönülden sarılmayı, muhabbetle kaynaşmayı, samimiyetle kucaklaşmayı o ana kadar
görmüş değildi. Bu samimi kaynaşmadan muazzam bir kuvvet doğuyordu, kısa zaman içerisinde bütün
Arabistan her şeyiyle bu kuvvete boyun eğmek mecburiyetinde kalmıştır.
Ensar göstermiş olduğu bu kardeşlikten son derece zevk alıyor, bununla da kalmayıp
hurmalıklarını da muhacir kardeşleriyle paylaşmak için Rasulullah’a teklif götürüyorlardı. Muhacirler
o ana kadar ziraatle meşgul olmadıkları için bu tekliflerini Rasulullah geri çevirmiştir. Fakat Ensar
buna da bir çare buldu. Ziraatten anlamayan muhacirler, sadece tımar ve sulama işlerini yapacaklar,
Ensar da ekip biçecek, sonunda çıkan mahsül ortadan pay edilecekti. Rasulullah Efendimiz bu teklife
razı oldu. Muhacirler "Ensar kardeşlerimiz bize mal, mülk verdi, iaşemizi temin etti, barınacak
yer sağladı." diyerek boş oturmamışlardır. Zaten boş oturmaları aldıkları "Muhammedi ahlaka" ters
düşerdi. Her biri elinden gelen gayreti göstererek mümkün mertebe kimseye yük olmamaya
çalışıyordu. Rasulullah tarafından birbirine kardeş ilan edilen Sa’d bin Rebi, Abdurrahman bin Avf’a
(r.a.) "Ben mal cihetiyle Medineli müslümanların en zenginiyim, malımın yarısını sana ayırdım."
demişti. Cennetle müjdelenen on kişiden biri olan Abdurrahman bin Avf’ın (r.a.) verdiği cevap,
yapılan teklif kadar ibretlidir: "Allah sana malını hayırlı kılsın, benim onlara ihtiyacım yok. Bana
yapacağın en büyük iyilik, içinde alışveriş yaptığınız çarşının yolunu göstermendir."
buyurmuştur. Ticarete başlayan Abdurahman bin Avf (r.a.), Rasulullah’ın da kendisine malının
çoğalması ve bereketlenmesi için yaptığı duanın da yardımıyla, kısa zamanda Medine’nin sayılı
tüccarları arasında yer alarak 700 deveyi yükleriyle birlikte Allah yolunda tasadduk etti. Bunun gibi
birçok Mekkeli müslüman, kendilerine göre birer iş bularak, ellerinin emeğiyle geçinmeye
başlamışlardır.
Muhacir: ''Ya Resulallah! Biz şu Medineliler kadar hayırsever kimseler görmedik. Malı çok
olan bol bol veriyor, az olan da yardımda bulunuyor. Medineli kardeşlerimiz, bütün geçim
masraflarımızı karşıladılar. Bizi mallarına ortak ettiler. Bütün sevabı Medineli kardeşlerimiz
alıp götürecekler diye korkuyoruz." dediler. Allah Rasulü (sav) şöyle buyurdu: ''Hayır hayır!
Medineli kardeşlerinize dua ettiğiniz ve kendilerini takdir ettiğiniz müddetçe siz de sevaba nail
olursunuz.'' (Tirmizi)
Kurulan bu manevi kardeşlik, hiçbir milletin tarihinde rastlanmayacak eşsiz bir şeref tablosudur.
Bu kardeşlik neticesinde meydana gelen dayanışma, yardımlaşma, hayırseverlik, misafirperverlik,
samimiyet Allah'ın hoşuna gitmiş ve "Daha önce Medine’yi yurt edinmiş ve imanı kalplerinde
yerleştirmiş olanlara gelince, onlar, kendi yurtlarına hicret eden din kardeşlerini severler, onlara
verilen şeyden dolayı gönüllerinde bir kıskançlık duymazlar ve kendileri ihtiyaç içinde olsalar bile
onları kendi nefislerine tercih ederler, kim nefsinin ihtiraslarından korunur ise, işte onlar kurtuluşa
erenlerin ta kendisidir." (Haşr-9) ayetinin inmesine vesile olmuştur.
Cezayir’de Oruç Reis şehit olduktan sonra yerine geçen kardeşi Hızır Reîs
(Barbaros), Kuzey Afrika’daki İspanyol Hristiyanları ve Akdeniz’de bütün
Avrupa ülkeleri ile mücadele ediyor, İslâmiyet'i yaymak için uğraşıyordu.
Müslümanların bir bayrak altında toplanarak, Hristiyan âlemine karşı zaferler
kazanabilmesi için, Hacı Hüseyin ismindeki elçisini, Osmanlı Sultanı Halife-i
Müslimîn Selim Han’a gönderdi. Hacı Hüseyin, Hızır Reis’in kendisine
bağlılığını ve her emrine amade olduğunu bildirince, Selim Han’ın gözleri
yaşarmıştı. Hızır Reis’e hükümdarlara mahsus bir kılıç, bir de hilat gönderdi.
Cezayir’e, Beylerbeyi tayin etti. Emrine iki bin yeniçeri, pek çok gemi
gönderdi. Anadolu’dan da istediği kadar levent toplayabileceğine dair izin
verdi.
Sultan Selim Han, bir gün Piri Paşa’yı huzuruna çağırarak: “Piri lalam!
Allahü Teâlâ'nın izni ile Mısır’ı fethettik. Hâdim-ül-Haremeyn unvanı ile
şereflendik. Allahü Teâlâ bize her seferimizde zaferler ihsan eyledi. Artık
emrimize muhalefet edecek kimse kalmadı. Bu vaziyette devletin yıkılma
ihtimali var mıdır?” diye sordu. Vezir Piri Paşa da: “Muhterem dedelerinizin
koydukları kânun ve kaidelere uyulduğu müddetçe, bu devletin yıkılma
ihtimali yoktur. Hünkârım” diye cevap verdi. Bu cevap Selim Han’ın çok
hoşuna gitti ve Piri Paşa’ya ihsanlarda bulundu.
Sultan Selim Han, bütün işlerini Allahü Teâlâ'nın rızası için yapardı.
O’nun rızası olmayan bir işe katiyen karar verip yapmazdı. Dünyalık olan
mala, mülke ve rütbeye hiç değer vermez, en büyük saadetin, “Bir evliyaya
talebe olup hizmet etmek” olduğunu bildirirdi.
“Pâdişâh-ı âlem olmak bir kuru kavga imiş,
Bir velîye bende olmak cümleden a’lâ imiş” buyurmuştur.
Sultan Selim Han, İstanbul’a geldiğinden beri, Mısır Seferi'nden dolayı
meydana gelen harp malzemelerinin eksikliklerini tamamlamak için
uğraşıyordu. Denizlere hâkim olmak için de, tersanelerde süratle gemi
yaptırıyordu. Bu arada İspanyollar'ın, Endülüs’teki müslümanlara yaptıkları
zulümleri öğrenmişti. Bunlara ziyadesiyle üzüldü. Harp hazırlıklarının
tamamlandığı sıralarda bazı vezirler: “Hünkârım! Donanmamız hazır. Dört
aylık mühimmatımız da var. Rodos kalesi üzerine yürüyüp orayı da ülkemize
katsak.” dediler. Selim Han, “Biz ülkeler zapt etmek niyetindeyiz. Siz beni bir
hırsız kalesiyle uğraştırmaya çalışıyorsunuz. Sonra, Rodos Kalesi için dört ay
değil, sekiz-dokuz aylık bir mühimmata ve zamana ihtiyaç vardır. Benim
bundan sonra yapacağım sefer, ahiret seferidir!” buyurdu. (Hakikaten bu
sözünden sonra vefat etti. Daha sonra Rodos, sekiz buçuk ayda fethedildi.)
Hasen Can anlatıyor: “Sultan Selim Han, 926 yılının Şaban Ayı'nda (m.
1520) Edirne’ye gitmeyi kararlaştırdı. Ferhat Paşa’yı, beraber gitmek üzere
alıkoydu. Hareketten bir gün evvel, oturdukları köşkten çıkıp sarayın
eteğindeki bahçeye yürüyerek indi. Gezintileri sırasında bir yokuşa çıkarken
sırtlarında hissettikleri bir acıdan rahatsız olup bu zavallı hizmetçilerine hitap
ederek: “Arkama güya bir diken batıp acıtır.” buyurdular. Ben hakir de: “Her
hâlde bahçedeki ağaçlardan düşüp gömleğe takılmış olmalı. Ferman buyrulursa
görülsün.” dedim. Buyurdular ki: “Caizdir.” O anda iskemleci, taşımakta
olduğu yaldızlı kürsüyü getirdi. Sultan da kürsü üzerine oturdu. Mübarek
yakalarından elimi sokup her ne kadar araştırdımsa da bir şey bulamadım.
Mübarek arkaları gayet kıllı olduğu için, elimi sürmekle bir şey hissedemedim.
Ayağa kalkıp bir miktar gittikten sonra acıdan şikâyetlerini tekrarladılar. Bu
defa düğmelerini açıp baktım. Kılların arasından gördüm ki, bir kıl başı kadar
yer ağarıp etrafı kırmızı olmuş. Üzerine dokununca: “İşte odur.” dediler. “Ne
makule nesnedir?” diye sual buyurduklarında durumu beyan ettim. Buyurdular
ki: “Bir parça sık!” Ben de şehâdet ve orta parmaklarımla kenarından
yokladım. Parmaklarımın arası, sertleşmiş büyük bir gudde ile doldu, irademi
kaybedip “Saadetli Padişahım, büyük bir çıbandır. Henüz hamdır, olmadıkça
zedelemek caiz değildir. Bir münasip merhem koymak gerektir.” dedim. Bu
sözlerime karşı latife olmak üzere “Biz çelebi değiliz ki, bir küçük çıbandan
ötürü cerrahlara müracaat edelim.” dediler. Bu hâlle, Kasr-ı Saadet’e çıktılar. O
geceyi acı ve ıstırap ile geçirdiler. Ertesi gün, çıbanın olgunlaşması için
hamama gittiler. Kendi tellâkları olan Hasen adındaki hizmetçilerine, iyice
sıktırıp çıbanı zedelemişler. Hamamdan geldiklerinde, bana “Hasen Can!
Sözünle amel etmedik amma kendimizi helak ettik.” buyurdular. Macerayı
etraflıca anlatınca, aklım başımdan gitti. Zaman geçtikçe, o sert madde azıtıp,
taştıkça taştı. Padişah Edirne’ye gitme kararından geri dönmeyip Şaban Ayı'nın
ikinci günü Edirne’ye doğru yola çıktılar. Hastalığı gitgide şiddetlendi,
ilâç kabul etmez bir hâl aldı.
Çorlu yakınında, Sırt Köyü nam mahallede inildi. Buraya indiklerinde
çıban öyle bir hâl aldı ki, akıntısını vücudundan def etmeye Sultanın iktidarı
kalmadı. Çaresiz o mahalde ikamet ve karar ihtiyar buyruldu ve daha önce
Edirne’ye varan erkândan Veziri azam Piri Paşa ve Mustafa Paşa ve Beylerbeyi
Ahmet Paşa, orduyu hümayuna davet olundular. Bunlar gelince, askerin içine
bir şüphe düşmesin diye, işlerin icabına göre, divan toplanıp mansıplar
dağıttılar ve terfi-i meratib eylediler ve neşeli görünerek, gizli kederlerini belli
etmediler. İki ay müddet acılar içinde vakit geçirdiler.
Bu sırada asker arasında bin bir türlü haber şayi olup, yersiz bir takım
hareketler olacağı alâmetleri belirince, vezirler bana haber gönderip, Sultan
için nasıl bir çare gerektiği sorulunca, ben de, askerin mübarek yüzlerini
görmeye hasret kaldıklarını kendilerine arz edip, yalvarıp yakararak, otağ-ı
hümayunun önüne çıkmalarını sağladım. Orada bir miktar vekar içinde durup,
yüzünü gösterdikten ve sipahilerin hatırlarına düşen tereddüdü izale ettikten
sonra, yerlerine buyurdular. Ve Rumeli Beylerbeyi Ahmet Paşa’yı sır
saklamaya iktidarı olmadığı için, Edirne muhafızlığı bahanesiyle, o tarafa
yolladılar. Çıbana hiçbir ilâç ve ihtimam kâr etmediğinden, aynı sene Şevval’in
dokuzuncu gecesinde ruhunu teslim edip, bu elemli dünyadan Cennet
bahçelerine doğru uçup gittiler.
Hastalığı sırasında, ona hizmet etmek şerefinden bir an mahrum olmadım.
Geceleri sabahlara kadar mum gibi için için yanarak, karşılarında durur idim.
Bir hizmeti olmadığı zaman, emri âlileri ile döşekleri yanında oturur idim. Kâh
mübarek elleri elimde, kâh asil ayakları dizimde idi. Cerrahlar ilâca giriştikleri
sırada, kâh omzuma dayanır, kâh cerrahların yaptıklarına bakmaya memûr
eder, ancak bana itimat buyururlardı.
Vefatında, Kuran-ı Kerim okumak ve telkinde bulunmak vazifesini yalnız
ben gördüm. Son nefesine kadar bir an yanından ayrılmadım. Hatta son
nefesini vereceği sırada bu hakire hitap edip buyurdular ki: “Hasen Can, bu ne
hâldir?” Ben hizmetçileri de: “Sultanım, Cenabı Hakk'a yüz çevirip, Allahü
Teâlâ ile olacak zamandır” dedim. Buyurdular ki: “Bizi bunca zamandan beri
kimin ile bilirdin? Cenabı Hakk’a teveccühümüzde kusur mu gördün?” Ben de
dedim ki: “Hâşâ ki, bir zaman Allahü Teâlâ’nın adını anmayı unuttuğunuzu
görmüş olayım. Lâkin bu zaman, başka zamanlara benzemediği için, ihtiyaten
söylemeye cesaret eyledim.”
Bir an geçtikten sonra: “Yasin Suresi'ni oku!” diye ferman buyurdular.
Emri hümayunları gereğince Yasin Suresi'ni hatmettim. Benimle beraber
okudular. İkinci defa okurken “Selâmün kavlen min Rabbirrahîm” ayetine
geldiğim zaman gördüm ki, mübarek dudakları bu ayeti okuyarak hareket etti.
O anda şehâdet parmağını uzatıp, kelime-i şehâdet getirdiler. Sonra “Allah”
diyerek vefat eylediler.
Eli elimde idi. Mübarek bileğini tutmuş, nabzını dinliyordum. Nabzın
durduğunu hissedince, o anda lâzım olan hizmetleri yerine getirmek üzere
ayağa kalktım ve gerekli hizmetleri yerine getirdim.”
Sultan Selim Han’ın gaslinin, otağ-ı hümayunda yapılmasına karar verildi.
Hekim Şah Muhammed Gaznevî, Hekim Îsâ ve Hekim Osman otağa girerek
gasil işlerine başladılar. Gasil esnasında avret mahalleri iki defa açılacak gibi
olmuş, o anda Selim Han, sağ eli ile avret mahallini örtmüştür. Orada hazır
olanlar hayret etmişlerdir.
Sultan Selim Han bir kerametini de türbesinde göstermiştir. Sultan İkinci
Abdülhamit Han zamanında, Sultan Selim Han’ın türbesinde vazife yapan bir
türbedar çok fakir idi. Selim Han’ın büyük bir evliya olduğunu öğrenmişti.
Fakat yıllardır bu türbede vazife yaptığı hâlde, hiçbir kerametini görmemişti.
Bir gün kabre karşı durup, Selim Han’a hitaben; “Evliyadan olduğunu duydum.
Yıllarca türbedarlığını yapıyorum, hâlâ yoksulluk içindeyim” dedi. Sultan
Selim Han o gece, zamanın Sultanı Abdülhamit Han hazretlerine rüyada
görünerek, durumu bildirdi. Padişah, o türbedarı sarayına çağırdı ve türbedeki
durumları sordu. Türbedar dünkü söylediği sözleri hatırlayarak, Abdülhamit
Han’ın hâdiseden haberdar olduğunu sezdi ve söylediklerini tekrar etti. Bunun
üzerine Sultan Abdülhamit Han, o türbedara ihsanlarda bulundu ve maaşını
arttırdı.
Böylece sekiz yıllık bir süre sonrasında mübarek Şanlı Sultan Selim
Han’ın dönemi son bulmuştur.
Bu yazıyı okuyan bütün mümin kardeşlerimizden mübarek Sultanımızın
ruhuna 3 İhlâs 1 Fatiha okumasını rica eder ve haramın kol gezdiği böyle bir
ahir dönemden ona selam eyleriz…
Aişe HÜMA
“Müminler ancak kardeştirler.” (Hucurat, 10)
Bedir Savaşı'nda 70 ölü ve 70 de esir vermiş bulunan Kureyş müşrikleri, intikam ateşiyle
yanmaya başlamışlardı. Her gün toplanırlar, nasıl intikam almaları gerektiği konusunda saatlerce
görüşme yaparlar, ama bir sonuca varamazlardı.
İntikam için yeni bir savaş olacak olsa, kimleri öldüreceklerini ve hangi metodu kullanacaklarını uzun
uzun konuşurlardı.
Böyle bir savaşta, maharetli ve keskin nişancı kişileri kullanarak, başta Hazreti Muhammed(sav)
olmak üzere bir çok sahabeye suikast düzenleyerek Bedir’de ileri gelenlerini öldürenleri öldürerek
intikam almak, en çok konuştukları konu idi.
Vahşî, Hz. Hamza’nın Bedir Savaşı'nda öldürdüğü Tuayme’nin kardeşinin oğlu olan Cübeyr bin
Mutim’in kölesi idi. Habeşli olduğu için, el ile ok ve mızrak atmakta usta idi. Uhud Savaşı'nda,
Cübeyr buna demişti ki:
-İnsanlarla beraber sen de savaş alanında bulun. Eğer benim amcam Tuayme Bin Adiy
karşılığında Muhammed’in amcasını öldürebilirsen, sana hürriyetini iade edeceğim. Köle Vahşi’ye bu
maksatla çok şeyler vadeden müşrik ileri gelenleri arasında, Ebu Süfyan’ın karısı Hind Binti Utbe de
vardı.
Bedir Savaşı'nda pederi Utbe, amcası Şeybe ve biraderi Velid katledilmiş olan Hind Binti Utbe,
bir gün mızrak atıcılığında eşsiz bir usta olan köle Habeşistanlı Vahşi Bin Harb’i yanına çağırttı. O’na:
-Babam, Bedir günü öldürüldü. Eğer sen, üç kişiden birini; Muhammed’i veya Hamza Bin
Abdulmuttalib’i, yahut Ali Bin Ebi Talib’i öldürürsen hürsün, seni ebediyen azad edeceğim.
Çünkü ben, Kureyş kavmi içinde bunlardan başkasını babama denk görmüyorum! Dedi.
Ayrıca da kendisini azad etmekle kalmayıp servete boğacağını da vaad etti.
Cübeyr Bin Mutim’in siyahi kölesi Vahşi Bin Harp de, her kiralık katilin yaptığı gibi dersine
çalışmaya başladı. Vahşi, Uhud’da taş arkasına pusuya girip, yalnız Hz. Hamza’yı gözetirdi. Hz.
Hamza sekiz kâfiri öldürüp saldırırken, Vahşî mızrağını atarak onu şehit etti. Sonra gidip durumu
Hind’e haber verdi. Hind sevinip üzerindeki zinetlerin hepsini Vahşi’ye verdi.
HZ. HAMZA İLE VAHŞİ’Yİ
KARDEŞ YAPAN TEVBE
Hiillall ARZU
Uhud Savaşı'nda Peygamberimiz birkaç kâfire beddua etmişti. “Vahşî’ye niçin lanet etmiyorsun”
dediklerinde, buyurdu ki:
-Miraç da, Hamza ile Vahşî’yi kol kola, cennete girerlerken görmüştüm!
-Hicretin sekizinci yılında, Mekke fethedildiği gün Vahşî, Mekke’den kaçtı. Bir zaman uzak
yerlerde kaldı. Sonra pişman olup, Medine’de mescide gelip, selam verdi. Resulullah efendimiz
selamını aldı. Vahşî dedi ki:
-Ya Resulallah! Bir kimse Allah’a ve Resulüne düşmanlık yapsa, en kötü, en çirkin günah işlese,
sonra pişman olup temiz iman etse, Resulullah'ı canından çok seven biri olarak, huzuruna gelse, bunun
cezası nedir? Resulullah efendimiz buyurdu ki:
-İman eden, pişman olan affolur. Bizim kardeşimiz olur.
-Ya Resulallah! Ben iman ettim. Pişman oldum. Allahü Teâlâ'yı ve Resulünü her şeyden çok
seviyorum. Ben Vahşî’yim.
Resulullah efendimiz, Vahşî adını işitince, Hz. Hamza’nın şehit edilmiş hâli gözünün önüne
geldi. Gözleri yaşlandı. Vahşî, öldürüleceğini anlayarak kapıya yürüdü. Eshab-ı Kiram kılıçlarına
sarılmış, işaret bekliyordu. Cebrail aleyhisselam geldi. Allahü Teâlâ buyurdu ki:
- Ey sevgili Peygamberim! Bütün ömrünü puta tapmakla, kullarımı bana düşman etmeye
uğraşmakla geçiren bir kâfir, bir kelime-i tevhid okuyunca, ben onu affediyorum. Sen, amcanı öldürdü
diye Vahşi’yi niçin affetmiyorsun? O pişman oldu. Şimdi sana inandı. Ben affettim. Sen de affet!
Herkes, “Öldürün!” emrini beklerken, Resulullah efendimiz buyurdu ki:
-Kardeşinizi çağırınız!
Kardeş sözünü işitince, saygı ile çağırdılar. Efendimiz Vahşî’ye, “affolunduğunu” müjdeleyerek
buyurdu ki:
-Fakat, seni görünce dayanamıyorum, elimde olmadan üzülüyorum.
Hz. Vahşî, Resulullah’ı üzmemek için, bir daha yanına gelmedi. Mahcup, başı önünde yaşadı.
Aynı mızrak ve okla peygamberlik iddiasındaki yalancı Müseyleme’yi öldürdü ve büyük hizmet etti.
Hz. Osman zamanında vefat etti. (Kaynak: Hayatüs Sahabe)
Priştina Mevlevihanesi Kosova'da Priştina Şehri'nde bulunmaktadır. “Eski Şehir” olarak anılan
Sultan Murat Camii ve saat kulesinin bulunduğu semtte, evlerin arasında kalmıştır. Semahane, türbe
ve bir evden oluşan küçük bir tekkedir. Çiçeklerle süslü haziresinde dört mezar bulunur. Bunlardan
birisi Kadiri Şeyhi Muhammed Sezai Abdülhak’a aittir.
Semahane dikdörtgen planlı, kırma çatılı, ahşap tavanlı bir yapıdır. Kuzeyinde dar bir mahfili
bulunmaktadır.
Bir ara Mevleviler tarafından kullanılmış, 20. yüzyılın başlarından sonra el değiştirmiş
olmalıdır. Yapının çatısı üzerinde bir Mevlevi sikkesi bulunmaktadır. Mevcut yapıyı da aynı döneme
tarihleyebiliriz. Tekkenin zengin bir yazma eserler kitaplığı vardır.
Mevlana’nın 738'inci ölüm
yıldönümü münasebetiyle Mevlana
Kültürünü Tanıtma ve Yaşatma Derneği
Priştine'de bir Şeb-i Arus programı
düzenledi. Program çerçevesinde icra
edilen sema coşkusu katılımcıları mest
etti. Sema gösterisi öncesinde konuşan
Mevlevi Üstadı Mustafa Özbağ,
Kosova’da bulunmaktan büyük
mutluluk duyduklarını, burada yeniden
mevlevi kültürünü, mevlevi felsefesini
yaşatmayı arzuladıklarını belirtti.
Seyirciler tarafından büyük bir ilgi ve
dikkatle dinlenen konuşmasında,
Mevlevi Üstadı Mustafa Özbağ, Şeb-i
Arus’un anlamını açıklayarak, Hz.
Mevlana’nın Allah aşkı üzerine konuştu. Şeb-i Arus'un lugatta “düğün gecesi” demek olduğunu
kaydeden Özbağ, “Mevlânâ Celaleddin-i Rumi kendi ölümüne Rabb'ine duyduğu aşktan dolayı
sevgiliye kavuşma yani düğün gecesi demiştir.” ifadesini kullandı. Özbağ, “Hz. Mevlana Allah'ı
öylesine sevmiştir ki , onun aşkı Allah aşkıdır. Bizim Allah'a olan ibadetimiz, muhabetimiz,
sevgimiz, cennet sevgisi için değil, cehennem korkusu için değildir” şeklinde konuştu. Konuşmanın
ardından Mevlevi Üstadı Mustafa Özbağ’ın nezaretinde Mevleviler sema coşkusuyla katılımcılarda
hayranlık uyandırdılar.Semazenler uzun süre alkışlandı.Program dualarla sona erdi.
Şeb-i Arus programının
sonunda Kosovaport’a açıklama
yapan Mevlevi Üstadı Mustafa
Özbağ, “Ecdadımızın hizmet ettiği;
aklını, fikrini, duygusunu, aşkını,
muhabbetini getirip nakşettiği
topraklarda bulunmaktan mutluluk
duyuyoruz. Ecdadımız bir yol açmış;
o yoldan yürümek, hizmet
anlayışlarını, sevgi anlayışlarını, aşk
anlayışlarını, insanları sevme ve
insdanlara hizmet etme anlayışını
yeniden tanıtmak, bunu yeniden
göstermek, o barışı o sevgiyi
insanlara ulaştırmak için buradayız.
Burada bir mevlevihane varmış. O
mevlevihane şu anda yıkılmış. Biz
yeniden inşaallah bu duygularla bu
düşüncelerle duygunun, fikrin,
aşıklığın dirilmesiyle o mekanın da
dirileceğine inananlardanız.Yeniden
burada Mevlevi anlayışının, aşkının muhabbetinin, sevgisinin doğacağına inanıyoruz. Bu
amaçla, bu niyetle geldik.” şeklinde konuştu.
Bursa Mevlana Kültürünü
Tanıtma ve Yaşatma Derneği
Asbaşkanı Ömer Eşer de
Kosovaport’a yaptığı
açıklamada, Bursa’da her
akşam sema çoşkusu yaşatan
tek dernek olarak, 5 Şehir 5
Sema sloganıyla yola
çıktıklarını, Kosova’ya da bu
sloganı gerçekleştirmek üzere
geldiklerini söyledi. Buralara
tekrar gelmekten büyük keyif
alacaklarını belirten Ömer
Eşer, “ Balkanları Mevlana
Hz.'nin sevgisiyle,
hoşgörüsüyle
buluşturabilirsek buralardan
mutlu ayrılacağız.” ifadesini
kullandı.
Balkanlarda Mevlevi kültürünün yeniden canlanması dileğiyle.
İslam kardeşliği bütün mü’minlere samîmî ve candan bir dost olabilmeyi, kardeşinin sevinciyle
sevinip derdiyle dertlenmeyi, ,yolda yardımlaşmayı, dînî ve manevî meselelerde birbirini
desteklemeyi, kardeşinin eksikliğini telafi etmeyi ve onun dert ortağı olmayı ifade eder. Büyük pir
efendilerimizden kardeşlikle ilgili nasihatler :
Hak dostu Bişr-i Hâfî Hazretleri, Esved bin Sâlim’i, Mâruf-i Kerhî Hazretleri’ne yollar. Esved
bin Sâlim ona: “Bişr-i Hâfî seninle kardeş olmak istiyor. Bunu açıkça söylemekten çekindiği için, beni
size gönderdi. Kendisini kardeşliğe kabul etmenizi diliyor. Fakat kardeşlik haklarına layıkıyla riayet
edememekten çekiniyor.” der.Bunun üzerine Mâruf-i Kerhî Hazretleri: “Ben kardeş olduğum
kimseden gece-gündüz ayrılmak istemem.” deyip Allah için sevginin faziletini anlatan birçok hadîs-i
şerîf okur.
İslam kardeşliği öyle ulvi bir bağdır ki, gelip geçici arkadaşlıklarla, hatta ömürlük dostluklarla,
dahası ana-babadan gelen kan ve nesep kardeşliğiyle bile kıyaslanamaz.İnsanlığa tebliğ etmiş olan
Rasûlullâh (sallâllâhu aleyhi ve sellem) buyururlar ki: “İnsanlardan bir dost edinecek olsaydım, Ebû
Bekir’i kendime dost edinirdim. Fakat İslam kardeşliği daha üstündür.” (Buhârî, Salât, 80)
Hasan-ı Basrî Hazretleri buyurur: “Bizim dost ve kardeşlerimiz, bize aile efradımızdan daha
sevimlidir. Zira aile efradımız, bizi dünyada anar. Fakat dostlarımız, mahşer yerinde bizi ararlar.”
(İhyâ, c. II, sf. 437)Muhammed bin Yusuf İsfehani de şöyle buyurur: “İnsanın çoluk-çocuğu, salih
SOHBET-İ PİRAN
Esma YOLCU
kardeşliği gibi nasıl olabilir? Çoluk-çocuk, mirasını alıp zevk ile yiyerek vakit geçirir. İyi kardeşlik ise
matemini tutar, kabirdeki halini düşünür ve o toprak altında yatarken onun için hayır duada
bulunur.”
Uhud'da yaşanan tadına doyulmaz bir din kardeşliğini Zübeyr bin Avvâm (radıyallâhu anh) şöyle
anlatmıştır: “Annem Safiye, yanında getirdiği iki hırkayı çıkarıp 'Bunları kardeşim Hamza’ya kefen
yapasınız diye getirdim.' dedi.Hırkaları alıp Hazret-i Hamza’nın yanına gittik. Yanında Ensâr’dan bir
başka şehîd daha bulunuyordu ve henüz onu örtecek bir kefen bulunamamıştı. Hırkaların ikisini de
Hamza’ya sarıp Ensârı kefensiz bırakmaktan utandık. Hırkanın birisi Hamza’ya, öbürü de Ensara
kefen olsun dedik. Hırkalardan biri büyük, diğeri küçük olduğu için de aralarında kura çektik.”
Onların bu kardeşliklerini Allah Teâlâ takdir etmiş ve ebedi bir mesaj olarak Kur’ân-ı Kerîm’de
zikretmiştir: “Muhâcirlerden önce (Medîne’yi) yurt edinenler ve imana sarılanlar (Ensâr),
kendilerine hicret edenleri severler. Onlara verilenlerden ötürü gönüllerinde bir sıkıntı ve rahatsızlık
duymazlar. İhtiyaç içinde kıvransalar dahî, mü’min kardeşlerini tercih ederler."
Hak dostlarından Cüneyd-i Bağdâdî’ye: “Bu zamanda hakiki kardeşlikler azaldı. Nerede o,
Allah için yapılan kardeşlikler?..” denilince, Cüneyd-i Bağdâdî Hazretleri: “Eğer senin sıkıntılarına
katlanacak, ihtiyaçlarını giderecek birini arıyorsan, bu zamanda öyle bir kardeşi bulamazsın. Ama
kendisine Allah için yardım edeceğin, sıkıntılarına Allah rızâsı için katlanacağın bir kardeşlik
istiyorsan, böyleleri pek çoktur.” buyurmuştur.
Rasûlullâh (sallâllâhu aleyhi ve sellem)şöyle buyurmuştur: “Allâh’ın kullarından birtakım
insanlar vardır ki, nebî değildirler, şehîd de değildirler, fakat kıyamet gününde Allah katındaki
makamlarından dolayı onlara nebîler ve şehîdler imrenerek bakacaklardır.”Ashâb-ı kirâm: “Bunlar
kimlerdir ve ne gibi hayırlı ameller yapmışlardır? Bize bildir de, biz de onlara sevgi ve yakınlık
gösterelim yâ Rasûlallâh!” dediler.Rasûlullâh (sallâllâhu aleyhi ve sellem) “Bunlar öyle bir kavimdir
ki, aralarında ne akrabâlık ne de ticâret ve iş münâsebeti olmaksızın, sırf Allah rızâsı için birbirlerini
severler. Vallahi yüzleri bir nurdur ve kendileri de nurdan birer minber üzerindedirler. İnsanlar
kıyamet günü korktukları zaman bunlar korkmazlar, insanlar mahzun oldukları zaman bunlar
hüzünlenmezler.” buyurdu.
Diger bir hadis-i şerifte: “Bir kimse, başka bir köydeki (din) kardeşini
ziyaret etmek için yola çıktı. Allah Teâlâ, adamı sınamak için onun yolu
üzerinde insan silüetinde bir melek vazifelendirdi. Adam meleğin yanına
gelince, melek:'Nereye gidiyorsun?' dedi. O zat:'Şu köyde bir din kardeşim
var, onu görmeye gidiyorum.' cevabını verdi. Melek tekrar sordu:'O
kardeşinden elde etmek
istediğin bir menfaatin mi var?' Adam:'Hayır, ben onu
sırf Allah rızası için severim, onun için ziyaretine
gidiyorum.'dedi. Bunun üzerine melek:'Sen onu nasıl
seviyorsan Allah da seni öyle seviyor. Ben, bu müjdeyi
vermek için Allah Teâlâ’nın gönderdiği elçiyim.' dedi.”
(Müslim, Birr, 38; Ahmed, II, 292)
Cüneyd-i Bağdâdî
Hazretleri’nin bir talebesi de,
düştüğü bir zaaf neticesinde son
derece mahcup olup dergahtan
kaçar. Bir müddet sonra, gönlü
harabeye dönmüş bu talebe,
dostlarıyla çarşıdan geçmekte olan
Cüneyd-i Bağdâdî’nin gözüne
ilişiverir. Talebe, hocasını fark edip
utancı sebebiyle derhal uzaklaşır.
Durumu sezen Cüneyd-i bagdadi
(kuddise sirruh) yanındakilere:
“Siz dönün, benim yuvamdan bir kuşum kaçmış!” deyip talebesinin ardınca gider. Geri dönüp
bakan talebe, hocasının kendisini takib ettiğini görünce heyecana kapılarak adımlarını sıklaştırır.
Girdiği bir çıkmaz sokakta gayr-i ihtiyârî başını duvara çarpar. Hocasını karşısında gördüğünde ise
renkten renge girip başını önüne eğer.Cüneyd-i Bagdadi : "Evlâdım! Nereye gidiyorsun, kimden
kaçıyorsun! Bir hocanın talebesine yardım ve himmeti asıl böyle zor günlerde ve müşkil zamanlarda
olur.” der ve onu gönül sarayına alıp dergâhına götürür. (Tezkiretü’l-Evliyâ, 469)
Birgün Peygamber Efendimiz (sallâllâhu aleyhi ve sellem): “Kardeşlerimizi görmeyi çok
isterdim. Onları ne kadar da özledim!” buyurdu.
Ashâb-ı kirâm “Biz senin kardeşlerin değil miyiz yâ Rasûlallâh?” dediler.
Efendimiz (aleyhissalâtü vesselâm) da: “Sizler benim ashâbımsınız, kardeşlerimiz ise henüz
gelmemiş olanlardır.” buyurdular. (Müslim, Tahâret, 39, Fedâil, 26)
Hazret-i Mevlânâ, İslam kardeşliğini ne güzel izah eder: “Peygamber Efendimiz, «Müslümanlar
tek bir can gibidir.» buyurmuştur. Tek bir can oldular ama, Allâh’ın Rasûlü sayesinde oldular. Yoksa
her biri, diğerine mutlak düşmandı. Medîne’de «Evs» ve «Hazrec» adında iki kabîle vardı. Bunlar;
birbirlerinin kanını içecek kadar can düşmanı idiler. Peygamber Efendimiz(salallahu aleyhi
vesellem)' in feyzi ve İslam’ın nuru ile onların eski kinleri yok oldu gitti. O düşmanlar, önceleri
bağdaki üzümler gibi, üzüm salkımındaki taneler gibi birbirlerine bağlı idiler. Birbirlerinin kardeşi
idiler, lakin «Mü’minler kardeştir.» ayeti indikten sonra onun feyiz ve ruhaniyetiyle, adeta sıkılmış
üzüm taneleri gibi tek bir şıra haline geldiler, hakîkî mânâda birleşip kardeş oldular.”
Hak dostlarından Abdullah bin Mübârek Hazretleri, kötü huylu bir kimseyle yolculuk yapmıştı.
Seyahatleri sona erip ayrıldıklarında, Abdullah bin Mübârek Hazretleri içli içli ağlamaya başladı. Bu
hâle şaşıran dostları, niçin ağladığını sordular. Hak dostu, derin bir iç çekti : “O kadar yolculuğa
rağmen beraberimde bulunan arkadaşımın kötü hâllerini düzeltemedim. O biçarenin ahlakını
güzelleştiremedim. Düşünüyorum ki acaba benim bir noksanlığımdan ötürü mü ona faydalı
olamadım? Şayet o, benim hata ve kusurlarımdan dolayı istikamete gelmediyse, yarın halim nice
olur!” dedi.
Mevlânâ Hazretleri mü’minlerin, Allah için birbirlerinin kusurlarını affedip iyilikte bulunarak
kardeşliği yaşatmaları gerektiğini şöyle anlatır : “Din kardeşinden bir cefa gördünse, onun bin vefası
olduğunu hatırla!.. Çünkü iyilik, günaha karşı şefaatçi gibidir.”Din kardeşinden hata veya kusurunu
gördüğünde ona küsmek yerine, onun güzel davranışlarını düşünüp bunları hatırlayarak onu affetmek
ve onun asıl böyle durumda yardıma muhtaç olduğunu bilip yanında olmak îcâb eder.
Hadîs-i şerîfte buyrulur: “Allah için birbirini seven iki kardeş buluştukları zaman, biri diğerini
yıkayan iki el gibidirler. Ne zaman iki mü’min bir araya gelirse, Allah Teâlâ birini diğerinden
faydalandırır.” (İhyâ, c. II, sf. 394)
Beş kişilik bir ailenin hem en küçük hem de tek kızı. Ortalama herkes gibi cumadan cumaya,
kandilden kandile müslümanlık anlayışı ile yetiştirilmiş genç bir bayan. Araştırmaya, öğrenmeye ya da
doğru yanlış ayırt etmeye yöneltilmeden, korunarak kollanarak geçmiş yılları. Herkesin kendine has
zevkleri olduğu gibi onun da 'ney' den gelen, manasını anlayamadığı ama ruhunu okşadığını hissettiği
o nefes olmuş hoşuna giden.
Ağabeylerinden en büyüğünün yolu bir gün, tevafuk bu ya, 'Karabaş-ı Veli Tekkesi'ne düşmüş.
Orada semazenleri, neyzenleri, ilahizenleri seyre dalmış. Bir an aklına kardeşinin 'ney'e olan
düşkünlüğü gelmiş. Eve gider gitmez de ailesine gittiği, gördüğü, seyrettiği her şeyi anlatmış. Küçük
kardeşinin 'ney' öğrenmesini istediğini, eve geldiğinde yorgunluğunu gidermek için kendine 'ney'
üflemesini istediğini söylemiş.
Bir çift parlayan göz...
Mutluluktan çırpınan bir yürek...
Hayallerle dolu bir zihin...
Mutlu olmuş genç kız. Çok hoşuna giden nağmeleri dinlemek yerine belki de o nağmelerin
çıkmasına vesile olan nefes olabileceğini hayal etmiş. İlk 'ney' ini de ağabeyi hediye etmiş tabii ki.
Karabaş-ı Veli Tekkesi'nde 'ney' eğitimine başlayan bu
yürek, yavaş yavaş etrafındakileri tanımaya ve bilmeye
başlamış. Tanımaya başladıkça ve zaman geçtikçe
'semazenler' dikkatini çekmeye başlamış. Seyrederken
hayallere dalar, kendinden geçer, mest olurmuş. Bitsin
istemezmiş hiç.
'Ney' ateşi içinde sönmese de zamanla yeni yeni kıvılcımlar oluşmuş yüreğinde.
'Neyzen' olmak tamam da ya 'sema' etmek...
Ya 'semazen' olmak...
İçindeki bu kıvılcımlar büyümüş, büyümüş, büyümüş.
Olacak gibi değil, denemek lazım demiş ve Ya Allah (celle celaluhu) diyerek 'sema' eğitimine de
başlamış.
iine biir yoll......
iine biir yollcu......
enii biir hiikaye......
Nasip bu ya 'ney' diye atan kalp, 'sema' diyerek çarpmaya başlamış.
İçi burula burula 'ney' i bırakmış zamanla.
Artık 'sema' ya kendini, benliğini kalbini adamış. Bir hafta sonra da kalben olan bağlılığını
aşikare çevirerek ders almış dergahtan.
Altı ay gibi bir süre tahtada 'sema' eğitimi aldıktan sonra da o hep hayalini kurduğu 'tennure' sine
kavuşmuş. O artık bembeyaz 'tennuresi' ile döne döne 'sema' eden bir semazen olmuş.
Her şeyde olduğu
gibi 'sema' etmenin de
adapları var imiş. Bu
adaplara göre derslerde,
provalarda 'tennure'sini
giyip, örtüsünü takıp
sema etmesi
gerekiyormuş. Derste
örtünüp dışarıda açmak
düşüncesi yüreğine ağır
gelmiş. Diğerlerinden bir
farkının olduğunu
hissetmek istemiş
ruhu.'Tennure'sini giydiği
gün de örtünmeye karar
vermiş.
'' O günden sonra
hayalleri 'sema' ,uğraşı
'sema', içi 'sema, dışı
'sema' olmuş. ''
O yolunu 'sema' ile
buldu.
O 'Kıymetlisini'
'sema' ile tanıdı.
O 'bir yolcunun
geçerken durup
dinlenmesi ve yoluna
devam etmesi' kadar kısa
süren bu dünya
hayatındaki yolunu buldu.
Aramayı bilmek
gerek.
Aramayı sevmek
gerek.
Arayana yollarını
açıyor Yaradan.
Arayana ne mutlu!
Buldurana hamd ü
senalar olsun.
Ahmer KÂN
Din âlimlerince genellikle sınama ve imtihan olarak aktarılan fitne, aslında altın ve gümüşü
yabancı maddelerden temizleyip saf hale getirmek için ateşe sokup eritmeye denmiştir. İyiliği ve
kötülüğü belli olsun diye insana edilen muamele ve denemeye de bu asıldan faydalanarak fitne
denmiştir. Kelime zamanla daha geniş manalar kazanmıştır. Bizim üzerinde duracağımız ise
kardeşliğimizi bozucu bir unsur olan, huzursuzluk ve fesat çıkaran, azgınlık ve sapıklık olarak tarif
edebileceğimiz fitne kavramıdır.
İmam Birgivi, fitneyi kalbin afetlerinden görmüş ve
-İnsanları meşru bir fayda olmaksızın ızdıraba, ihtilafa, mihnet ve belaya düşürmek olarak
tanımlamıştır. Bu bağlamda zamanımızın kalbi afetlerinden bazı fitnelerini dedikodu, nemmamlık, ara
bozma, fesad, hased vb. olarak sıralayabiliriz.
Rasulullah aleyhisselatu vesselam, ümmeti için gelecek fitneleri görmüş ve hadisleriyle fitne
sırasında ne yapmamız gerektiğini bize bildirmiştir.
"Hased yolda gırtlağına sarılırsa bil ki iblisin tuğyanı hasettedir.
Çünkü o, haset yüzünden Âdem’den arlanır. Kutlulukla haset yüzünden savaşır.
Yolda bundan daha güç geçit yoktur.
Ne kutludur o kişi ki yoldaşı haset değildir."
Mesnevi
Ebu Musa'dan rivayet edildiğine göre Rasulullah (sav) :
-Kıyamet öncesinde, karanlık gecenin parçaları gibi fitneler meydana gelecektir. İşte o zaman
kişi mümin olarak sabahlayacak, kafir olarak akşamlayacak ya da mümin olarak akşamlayıp kafir
olarak sabahlayacak. O zaman oturan ayaktakinden, yürüyen koşandan daha hayırlı olacak.
Öyleyse (o zaman) yaylarınızı kırın, kirişlerinizi koparın! Kılıçlarınızı taşa vurup körletin! Sizden
birinizin evine girerlerse o zaman o, Âdemoğlunun iki oğlundan en hayırlısı (yani ölen) olsun!
buyurmuştur.
Fitne insanlık tarihinin en başında, ta Hz. Âdem zamanında kendini göstermiş, Habil ile Kabil
arasında hased vasfıyla kardeşliği bozmuştur.
Rasulullah (sav) :
-Geçmiş ümmetlerin hastalıklarından olan haset ve kincilik size de geçti. Bu iki afet kökten
kazır. Tabii ki saçı değil, dini kökünden kazır. Benliğime hâkim olan o yüce zat (Allah) 'a yemin
ederim ki mümin olmayınca cennete giremez, birbirinizi sevmeyince de mümin olamazsınız. Dikkat
ediniz! Size, uyguladığınız takdirde birbirinizi seveceğiniz bir şey söyleyeyim mi? O da aranızda
selamlaşmayı yaymanızda buyurmuştur.(İmam Suyuti, Camiu’s-Sağir ve Tercümesi)
Haset, müslümanların kardeşliğini bozan yegane fitnelerdendir. Nimet verilmiş kimseden o
nimetin zevalini istemek, yani nimetin yok olarak o kimsenin mahrum kalmasını temenni etmektir.
Gıpta ile karıştırmamak gerekir. Gıptada başkasının o nimetten mahrumiyetini temenni yoktur. Gıpta
müminin, haset münafığın vasfıdır.
Karıştırılmaması gereken bir diğer kavram da kıskançlıktır. Haset, günümüzde çoğu zaman
kıskançlık manasında kullanılsa da aslında ikisi farklıdır. Mesela karı-kocanın birbirini kıskanması
haset değil, gayret ve hamiyettir ki bu övülmüştür.
Felak Suresi'nde
-Hasetçinin haset ettiği zamanki şerrinden Allah'a sığınmak emredilmiştir.
Elmalılı merhum, haset mevzusundaki bir açıklamasında "Hasid, çekemediği kimseyi,haksız
olarak imha etmek iter el-iyazubillah." der.
Rasulullah da bu hususta Ebu Hureyre (ra) 'den rivayet edildiğine göre,
-Hasetten kaçının, zira o, ateşin odunu -ravi dedi ki: veya kuru otu- yiyip tükettiği gibi bütün
hayırları yer tüketir. buyurmuştur. (Ebu Davud,Edeb 52)
Müslümanlar kardeşliklerini tesis etmeliler ki zuhur eden fitneler karşısında dik durabilsinler.
Allah (c.c.) Kur'an-ı Kerim'de : "Kafir olanlar bile birbirlerinin yardımcılarıdır, eğer siz bunu
yapmazsanız, yeryüzünde bir fitne ve büyük bir fesad olur." buyurmuştur.(Enfal 73)
Rasulullah da fitne zamanında
- ... kim bir sığınak ya da barınak bulursa ona sığınsın. (Ravi:Ebu Hureyre, Buhari ve Müslim)
emrinde bulunarak takip edeceğimiz yol ve yöntemi belirtmiş;
-Here (fitne) zamanında ibadet etmek,bana hicret etmek gibidir. (Ravi:Ma'kil bin Yesar,Müslim ve
Tirmizi)
-Fitneden kaçan bahtiyardır, fitneden kaçan bahtiyardır. Fitneye müstela olup da sabreden
kimseye ne mutlu! (Ravi:El-Mikdad,Ebu Davud) buyurarak takip ettiğimiz bu yollar neticesindeki fazileti
bildirmiştir.
Sığınağı Kur'an ve sünnet olanlardan olmak ümidiyle...
Ömer NAZİF
"Müminler ancak kardeştirler." Hadis-i Şerif
SAHİBU'Ş ŞEFAAT (sallallahu aleyhi ve sellem) İsm-i Şerifi: Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi
ve sellem) ahirette ümmeti için şefaat edecek, onların günahlarının bağışlanması için Rabbi ile ümmeti
arasında aracılık edecektir. Onun şerefli isimlerinden bir tanesi de şefaat sahibi anlamına gelen
SAHİBU´Ş ŞEFAAT´tir.
Ümmetim! Ümmetim!
Kıyamet günü insanlar kalabalık halde birbirlerine girmiş bir vaziyette Âdem´e (as) gelecekler,
''Zürriyetine şefaat et!'' diyeceklerdir. O da "Benim bunda yetkim yoktur, siz Muhammed
Mustafa’ya (sallallahu aleyhi ve sellem) gidin" diyecektir.
HABİBULLAH (sallallahu aleyhi ve sellem) İsm-i Şerifi: Allah'ı en çok seven ve Allah
tarafından en çok sevilen Peygamber aleyhisselam idi. Cenab-ı Hak, geçmiş zamanlardaki
peygamberlerine de türlü yüksek makamlar ve ünvanlar vermiştir. Âdem aleyhisselamı ilk insan olarak
yaratmış, İbrahim aleyhisselam Allah´ın dostu olarak anılmış, Musa aleyhisselam ile konuşmuş, İsa
aleyhisselama Cebrail vasıtasıyla ruhundan nefyetmiş ve onu Meryem annemizden babasız olarak
dünyaya getirmiştir.
Peygamber Efendimiz ise HABİBULLAH'tır.
Hz. Ebu Bekir (ra) Allah Rasulü'ne (sav) sorar: “Ey
Allah'ın Rasûlü, sizi böyle kim edeblendirdi?” Cevap verir:
“Beni Rabb'im edeblendirdi , ne güzel terbiye etti.”
Hz. Ebu Bekir'in kızı ve Efendimiz'in zevcesi, Hz. Aişe
(r.anha) validemize “Allah Rasûlü'nün ahlâkı nasıldı?” diye
sorulur: Müminlerin annesi “Siz hiç Kur'ân okumadınız mı?”
deyince “Okuduk.” derler. Cevap verir: “O'nun ahlâkı, Kur'ân
ahlâkıydı.”
Peygamber olmadan önce ahlâk ve edebi ile öne çıkan ve
“Ben, ancak güzel ahlâkı tamamlamak için gönderildim.”
buyuran bir Peygamber (s.a.v.)’in ümmetiyiz. Hayatının her
döneminde edep ve ahlakla yaşayan ve ümmetine de bu konuda
önderlik eden Allah Rasulü (s.a.v.) hadis-i şeriflerinde bizlere
edep ve ahlakın önemini vurgulamıştır. Kur'an-ı Kerim'den sonra
İslam’ın ikinci kaynağı hadislerdir. Hadis, Kur'an-ı Kerim'i tefsir
ve şerh eder. Hadiste, müminlerin emiri ve hadis emiri gibi
ünvanlarla en büyük hadis âlimi olarak tarihe geçmiş bulunan İmam-ı Buhari Hazretleri Camiu’s
Sahih’den sonra edep, ahlak ve aile eğitimi ile ilgili Edebu'l-Müfred 'i yazmıştır. Bu eser, hadisle ilgili
İmam Buhari’nin ikinci önemli eseridir. Edebu'l-Müfred, anne - babaya iyilik yapmayı emreden
Ankebût Sûresi'nin sekizinci ayeti ile başlayıp “Sevgin seni zora sokacak derecede olmasın.
Düşmanlığın da tahrip edecek derecede olmasın.”diyen Hz Ömer’in sözü ile bitmektedir.
Edebu'l-Müfred’den Güzel Ahlak ile ilgili Hadis-i Şerifler:
Ebu Derda (r)’dan rivayet edildiğine göre Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Mizana
konulacak güzel ahlaktan daha ağır gelen hiçbir şey yoktur.”
Ebu Hüreyre (r)’den rivayet edildiğine göre Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Bir müslüman,
güzel ahlakıyla ,bütün geceyi ibadetle geçiren müslümanın derecesine muhakkak ulaşır.”
Ebu Hüreyre (r)’den rivayet edildiğine göre Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: “İnsanı ateşe
sokan şeyin en çoğu nedir biliyor musunuz?” Sahabeler: “Allah ve Rasulü (s.a.v.) daha iyi bilir.”
dediler. Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: “İnsanda bulunan iki oyuktur. Bunlar ağız ve avret
yeridir. İnsanı cennete sokan iki şeyin en çoğu nedir biliyor musunuz? Bunlar , Allah korkusu ve
güzel ahlak sahibi olmaktır.”
Ebu Derda (r)’dan rivayet edildiğine göre Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Nezaketten nasibi
verilen kimseye hayırdan da nasibi verilmiştir. Nezaket sahibinden mahrum kalan kimse hayır
nasibinden de mahrum kalır. Kıyamet günü, müminin sevap terazisinde en ağır gelen şey güzel
ahlaktır. Muhakkak Allah ahlaksız konuşan ve ahlaksız iş yapan kimseye buğz eder."
Abdullah Bin Mes’ud (r) anlatıyor: “Rasulullah (s.a.v.)’e: Hangi amel Allah’a daha
sevimlidir? Diye sordum. Rasulullah: “Vaktinde kılınan namazdır.” buyurdu. 'Sonra hangisi?'
dedim. “Sonra , ana ve babaya iyi davranmak” buyurdu.'Sonra hangisi?' dedim. “Sonra Allah
yolunda cihad” buyurdu. Rasulullah (s.a.v.) bunları bana buyurdu. Eğer kendisinden daha fazla
isteseydim, bana daha fazla söyleyecekti."
Mikdam Bin Madikerib (r)’den rivayet edildiğine göre Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu:
“Sizden biriniz kardeşini (Allah için ) seviyorsa ona sevdiğini söylesin."
EDEBU'L-MÜFRED
Talha Ali CÖMERT
Allah Teâlâ şöyle buyurdu:
“Benim rızam için birbirini sevenlere, benim
için bir araya gelenlere, benim için birbirlerini
ziyaret edenlere ve benim için yardımlaşanlara
sevgim vacip olmuştur.” (Muvatta - Şi’r 16, (2,953,954) )
Sıcak bir çay, samimi bir tebessüm, duyguların
nefes ile aksi…
800 yıllık tarihinin kokusunu içinde barındıran
kardeşliğin, paylaşmanın, muhabbetin hanesi; gönül
kapısı sonuna kadar bütün kardeşlerine ve kardeş
adaylarına açık Tekkemizde kardeşliğimize vesile bir
ney dersi…
Çekingen bir kapı tıklamasıyla gün başlar…
Kapının önü ile arkası ayrı dünyalardır adeta. Bir
yerden bir yere belki farkında olarak belki olmayarak
-en çok da farkında olmadan- göç başlar. Bu göç
meslek, meşrep, din, dil, ırk ayrımının yapılmadığı bir
yeredir. İçeride sıcacık bir “Hoş geldin!”
karşılamasıyla oluşan şaşkın ifadenin yerini sonradan
tebessüm alır. Bu karşılamanın düsturu Allah
Rasulü’nün (sav) bizlere örnek yaşantısıdır.
Peygamber Efendimiz'in, hicretten sonra Medine’de
gerçekleştirdiği ilk işlerden biri, Medineli
Müslümanlar ile Mekkeli muhacirlerin kardeşliğini
tesis etmek olmuştur.
Medine’nin şartları Mekke’den çok farklıydı.
Değişik topluluklara mensup, tamamıyla farklı
kültürel değerlere sahip bireylerden yeni bir toplum
inşa edilmesi gerekiyordu.
Rasulullah Mekkeli Müslümanların oluşturduğu
Muhacirlerle, Medineli Müslümanların oluşturduğu
Evs ve Hazrec topluluklarından bir müslüman ümmet
inşa etme sürecini başlattığı zaman ilk yaptığı iş,
selâmı yaygınlaştırması oldu. Müslümanların her
karşılaşmalarında birbirleriyle selâmlaşmalarını
istedi. Rasulullah bu konuda şöyle buyurmuştur:
“Varlığım elinde bulunan Allah’a yemin ederim ki siz
iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi
sevmedikçe de gerektiği gibi iman etmiş olmazsınız.
Ben size yerine getirdiğiniz zaman, aranızda sevgi
oluşturup pekiştirecek bir şey söyleyeyim mi? O
selâmdır. Selâmı aranızda yaygınlaştırın.” (Müslim,
İman 93, hadis no: 54)
Selamlaşmanın ardından halka halinde dizilmiş taburelere teker teker oturup, muhabbet
zincirimizi tamamlamaya başlıyoruz. Allah Rasulü’nün (sav) “Allah’ın eli cemaatle beraberdir.” ,
“Cemaat rahmet, tefrika (ayrılık çıkarma) azaptır.” nasihatleri mucibince yan yana olmanın tadı daha
da tatlılaşıyor. Daha sonra ellerimiz dua için açılıyor:
“Ya Rabbi nefesinle nefeslenmeyi bizlere nasip eyle ki senin sırrın aşk-ı ilahisiyle 'ney'lerimizde
muhabbete ulaşalım. Dostlarınla dost eyle, dost mekânlarında sabit eyle. Bizleri hizmetkârın eyle. Ya
Rabbi, bizleri kendine razı olacağın kullarından eyle, Peygamberimizin (sav) razı olduğu ümmeti
arasına ilhak eyle, üstadımızın razı olacağı dervişler güruhuna dâhil eyle.” (Âmin)
“Allah’ın, (birbirine) kardeş kulları olun.” (Buhârî, Nikâh 45) diyen Peygamberimizin (sav) ilk
adım olarak dua kardeşliğini tesis etme yolundaki ümmeti gayretinde oluyoruz ve artık ders zamanı…
Herkes sırası geldikçe ney’ini üflüyor. Herkesle ayrı ayrı muhabbet kurabilmek ümmetin zenginliğine
hüccet adeta. Üstadımız Mustafa Özbağ’ın ney tasvirindeki ince nüansların bilinciyle dersimizi
yapmaya çalışıyoruz. Onun deyimiyle ney:
“Allah’ın sırlarının, esrarının nefesidir. Ney sazına üflenen nefes Allah‟ı simgeler ki bizler ney
sazına her üfleyişimizde İsm-i Azam “Hû” ismini zikrederiz. Başpare en mahrem yerdir, yâri öpüşün
yeri, dudağıdır. Nefes, Allah iken dudak da Hz. Rasulullah (sav)'tır. Kamış ise tasavvuf öğretisindeki
üstadı simgeler. Üzerinde nakşetmiş her bir delik ise tabiri caizse derviştir. Velhasıl ney; dervişlerin
cem’ine vesile üstad ile vücut bulurken Muhammed-i Mustafa’da ilahi nefese ulaşır.” Bunu duyan
kardeşlerimiz daha bir şevkle üflüyorlar ney’lerine ve hadis-i kudsi iştiyakı daha da artırıyor:
“Benim muhabbetim, benim için biri diğerini ziyaret edenlere hak oldu. Benim için sevişenlere
muhabbetim hak oldu. Benim için birbirlerine hediye verenlere muhabbetim hak oldu ve yine
muhabbetim, benim için yardımlaşanlara hak oldu.”(Ahmed ve Hakim) Ya Rabbi, senin huzurunda
olduğumuz bilinciyle dua ile başladık, derslerimiz birbirimizi ziyaretimiz, aminlerimiz muhabbetimiz
olsun. Tatlı tebessümler de birbirimize en güzel hediyemiz, her “Hû” nefesi ile üfleyişimiz de manevi
yardımlaşmamız olsun!
Ney’den dostluk oldu hâsıl… Hû esmasının neşvesinde çay ile katmerlenen muhabbet, amaç
olan ney’i aracı kılıyor. Meğer gönüller O’nu (cc) arzular imiş. İçten içe huuu huuu diye nefes
verdikçe sevginin kaynağının idraki açılıyor ve bir muştu daha gönüllerimize huzur veriyor:
“Bir kişi Allah yolunda başka bir kişiyi sevdiği için ve onunla bir araya gelip sohbet etmeyi
arzuladığı için ziyaret ederse, arkasında bir melek kendisine şöyle seslenir: Sen güzel oldun! Senin
adımların da güzeldir ve cennet de senin için güzel oldu.” (İbn Adiy, (Enes’ten); Tirmizî ve İbn Mâce,
(Ebu Hureyre’den)
Artık bu yollar kısalsın, bu gelmeler daha da hızlansın… Kardeşlerim orada, o halka bana
dünyadayken ahiret muştusu… Her nefes O’nu anış, her yudum çay O’nu anma ile Kevser ikramı
adeta…
Ders bittiğinde de dua için açılır eller ve Hû zikrinin kabulü ümidindedir âmin diyen yürekler.
Kadir-i mutlak olan Allah’ın rahmet deryasından bir sadâ daha:
“Allah'ın (c.c.) özel olarak görevlendirdiği melekler topluluğu, bir grup insanın bir araya gelerek
Allah'ı (c.c.) zikrettiğini görürler. Sonra bütün melekler, hep birlikte kanatlarını açarak, insanları
kanatlarıyla örterler. Böylece yer ile gök arası melek ile dolar. Allah'ı (c.c.) anıp öven topluluk
dağılıncaya kadar onlarla beraber olurlar. İnsanlar dağılınca melekler göğe yükselirler…
Sonunda Allah (c.c.) şöyle buyurur:
- Sizi şahit tutuyorum. Ben bir araya gelip
beni öven ve hamd eden o kullarımın hepsini
affettim. Onları istedikleri cennete sokacak ve
korktukları cehennemden uzak tutacağım.
Bunu üzerine bir melek söz alarak:
- Ey Rabbimiz, onların hepsi seni övmek
için bir araya gelmiş değillerdi. İçlerinde
onlardan olmayan günahkâr bir adam da vardı. O
adam bir işi için oraya gelmişti.
Allah (c.c.) bunun üzerine şöyle buyurdu:
- Onu da affettim. Onlar öyle bir topluluktur
ki, onlarla beraber olanlar da onların sayesinde
kurtuldular…!” (Buhârî, Daavât 66, Ahmed b.
Hanbel, Müsned, II, 251-252, 358-359)
Böylesi müjdelere nail olabilecek dostluklar
kurabilmek, İslam kardeşliği tesis edebilmek
temennisiyle. Hû ile vesselam…
Kar aba ş-i Veli Kültür Merkezi Bayan Neyzenleri
İbni Ömer (r.a.)’den rivayet edildiğine göre Rasulullah (s.a.s.) şöyle buyurdu:
"İslâm dini beş esas üzerine kurulmuştur: Allah'tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed'in
Allah'ın Resulü olduğuna şehâdet etmek, namaz kılmak, zekât vermek, hacca gitmek ve ramazan
orucunu tutmak." (Buhârî, “Îmân”, 1, 2; Tefsîru sûre (2), 30; Müslim, “Îmân”, 19–22. Ayrıca bk. Tirmizî, Îmân 3;
Nesâî, îmân 13.)
*"Şüphesiz ki Allah, kendisine ortak tanınmasını mağfiret etmez, ondan başkasını, dileyeceği
kimseler için mağfiret eyler..." (en-Nisâ; 48,116)
* “ Allah, gaybı da şehâdeti de bilendir. O, müşriklerin ortak koştukları şeylerden çok yüce ve
münezzehtir.” (Mü’minun,92)
* “Ey insanlar! Allah'ın size olan nimetini hatırlayın; Allah'tan başka size gökten ve yerden rızık
verecek bir yaratıcı var mı? O'ndan başka tanrı yoktur. Nasıl oluyor da (tevhidden küfre)
çevriliyorsunuz!” (Fatır,3)
* “O, öyle Allah'tır ki, O'ndan başka tanrı yoktur. Görülmeyeni ve görüleni bilendir. O,
esirgeyendir, bağışlayandır.” (Haşr,22)
*"Ben insanlarla Allah'tan başka ilâh olmadığına şahidlik edinceye, bana ve benim getirdiklerime
iman edinceye kadar savaşmakla emrolundum. Onu yaptılar mı, kanlarını ve mallarını benden korumuş
olurlar. (Artık bunlara herhangi bir şekilde el uzatma) ancak onun hakkı ile mümkün olur. Hesaplarını
görmek ise Allah'a aittir.” (Müslim Şerhi, Ebû Hureyre'den, I, 177)
*"Kimde üç şey bulunursa imânın lezzetini tatmış olur: Allah ile Rasûl'ü kendisine
başkalarından daha sevgili olan kimse; bir kulu seven, fakat yalnız Allah için seven kimse; Allah
kendisini kâfirlikten kurtardıktan sonra yine kâfirliğe dönmekten ateşe atılacakmışçasına hoşlanmayan
kimse." (Buhari)
*"Kim Allah’tan başka hiçbir ilah olmadığına, Muhammed’in de O’nun Rasulü olduğuna şehadet
ederse, Allah ona ateşi haram eder." (Tirmizi)
*“Sizden biriniz, beni anasından-babasından, çoluk -çocuğundan ve bütün insanlardan daha çok
sevmedikçe iman etmiş olamaz.” (Buhari, Müslim)
*"Namazlarında huşû'a uyan (Allah'ın huzurunda kalplerinden gelen bir korku ve saygı ile boyun
eğen) mü'minler kurtuluşa ermişlerdir." (el-Mü’minûn,1-2)
*"Muhakkak namaz, hayâsızlıktan ve çirkin işlerden alıkoyar." (Ankebût,45)
* “Sabırla, namazla yardım isteyiniz. Şüphesiz bu Allah’a saygılı olanlardan başkasına ağır
gelir.” (Bakara,45)
* “Şüphesiz münafıklar Allah'a oyun etmeye kalkışıyorlar; hâlbuki Allah onların oyunlarını
başlarına çevirmektedir. Onlar namaza kalktıkları zaman üşenerek kalkarlar, insanlara gösteriş
yaparlar, Allah'ı da pek az hatıra getirirler.” (Nisa,142)
*"Dinde namazın yeri, vücutta başın yeridir.” (Taberani)
*Kul namaza durduğunda, bütün günahları getirilir başı üzerine konur. Rükû ve secdeye gittikçe
dökülür, o insandan ayrılır. (Taberani)
*Beş vakit namaz, birinizin kapısından akan ve içinde günde 5 defa yıkandığı, suyu bal bir nehre
benzer. (Müslim)
*Gece kıldığınız son namaz vitr olsun. (Buhari)
* “İman edip iyi işler yapan, namaz kılan ve zekât verenler var ya, onların mükâfatları Rableri
katındadır. Onlara korku yoktur, onlar üzüntü de çekmezler.” (Bakara,277)
* "Onlar öyle mü'minlerdir ki, biz yeryüzünde onlara iktidar verecek olursak, namazı dosdoğru
kılarlar, zekâtı verirler, iyiliği emreder, kötülükten nehyederler. İşlerin akıbeti Allah'a varır. (Hacc,41)
* “Ey iman edenler! Kazandıklarınızın iyilerinden ve rızık olarak yerden size çıkardıklarımızdan
hayra harcayın. Size verilse, gözünüzü yummadan alamayacağınız kötü malı, hayır diye vermeye
kalkışmayın. Biliniz ki Allah zengindir, övgüye lâyıktır.” (Bakara,267)
* “Sadakalar (zekâtlar), Allah’tan bir farz olarak ancak fakirler, düşkünler, zekât toplayan
memurlar, kalpleri İslâm’a ısındırılacak olanlarla (özgürlüğüne kavuşturulacak) köleler, borçlular,
Allah yolunda cihad edenler ve yolda kalmış yolcular içindir. Allah, hakkıyla bilendir, hüküm ve
hikmet sahibidir.” (Tevbe,60)
* “Bir yıl geçmedikçe malda zekât yoktur.” (Ebu Davud, Tirmizi, İbn Mace,Beyhaki)
* "Kim malının zekâtını sevab umarak verirse, ona sevap verilir. Kim de zekâtını vermezse biz
zekâtı ve malın yarısını (cezâlı olarak, zorla) alırız. Bu, Rabbimizin kesin kararlarından biridir. Al-i
Muhammed'e ondan bir hak yoktur." (Ebu Davud, Nesâi)
* "Müslüman kimse üzerine, hizmetçisi ve atından dolayı zekât yoktur." (Müslim)
*“Ey kadınlar topluluğu ziynet eşyalarınızdan zekât veriniz. Kıyamet günü Cehennemliklerin
çoğunluğu siz kadınlardır.” (Buhârî, Nesâî)
* “Ey iman edenler, oruç, sizden öncekilere farz kılındığı gibi size de korunasınız diye farz
kılındı.” (Bakara,183)
* “Azat edecek köle bulamayan kimse, hanımıyla temas etmeden önce ardarda iki ay oruç tutar.
Buna da gücü yetmeyen, altmış fakiri doyurur. Bu (hafifletme), Allah'a ve Resulüne inanmanızdan
dolayıdır. Bunlar Allah'ın hükümleridir. Kâfirler için acı bir azap vardır.” (Mücadele,4)
* “Allah, kasıtsız olarak ağzınızdan çıkıveren yeminlerinizden dolayı sizi sorumlu tutmaz, fakat
bilerek yaptığınız yeminlerden dolayı sizi sorumlu tutar. Bunun da kefareti, ailenize yedirdiğiniz
yemeğin orta hallisinden on fakire yedirmek yahut onları giydirmek yahut da bir köle azat etmektir.
Bunları bulamayan üç gün oruç tutmalıdır. Yemin ettiğiniz takdirde yeminlerinizin kefareti işte budur.
Yeminlerinizi koruyun (onlara riayet edin). Allah size ayetlerini açıklıyor; umulur ki şükredersiniz!”
(Maide,89)
* “Sayılı günlerde olmak üzere (oruç size farz kılındı). Sizden her kim hasta yahut yolcu olursa
(tutamadığı günler kadar) diğer günlerde kaza eder. (İhtiyarlık veya şifa umudu kalmamış hastalık gibi
devamlı mazereti olup da) oruç tutmaya güçleri yetmeyenlere bir fakiri doyuracak fidye gerekir.
Bununla beraber kim gönüllü olarak hayır yaparsa, bu kendisi için daha iyidir. Eğer bilirseniz
(güçlüğüne rağmen) oruç tutmanız sizin için daha hayırlıdır.” (Bakara,184)
* Bizim orucumuzla ehl-i kitabın orucu arasında hudut, sahur yemeğidir. (Müslim)
* Ramazan ayı girdiği zaman cennetin kapıları açılır, cehennemin kapıları kapanır ve şeytanlar da
zincire vurulur. (Müslim)
* Kim Allah Teâlâ yolunda bir gün oruç tutsa, Allah onunla ateş arasına, genişliği sema ile arz
arasını tutan bir hendek kılar. (Tirmizi)
* Zahmetsiz ganimet kışta tutulan oruçtur. (Tirmizi)
* “İnsanlar arasında haccı ilân et ki, gerek yaya olarak, gerekse nice uzak yoldan gelen yorgun
argın develer üzerinde, kendilerine ait bir takım yararları yakînen görmeleri, Allah'ın kendilerine rızık
olarak verdiği kurbanlık hayvanlar üzerine belli günlerde Allah'ın ismini anmaları (kurban kesmeleri
için) sana (Kâbe'ye) gelsinler. Artık ondan hem kendiniz yeyin, hem de yoksula, fakire yedirin.”
(Hacc,27-28)
* “Haccı ve umreyi Allah için tam yapın. Eğer (bunlardan) alıkonursanız kolayınıza gelen
kurbanı gönderin. Kurban, yerine varıncaya kadar başlarınızı tıraş etmeyin. Sizden her kim hasta
olursa yahut başından bir rahatsızlığı varsa, oruç veya sadaka veya kurban olmak üzere fidye gerekir.
(Hac yolculuğu için) emin olduğunuz vakit kim hac günlerine kadar umre ile faydalanmak isterse,
kolayına gelen bir kurban kesmek gerekir. Kurban kesmeyen kimse hac günlerinde üç, memleketine
döndüğü zaman yedi olmak üzere oruç tutar ki, hepsi tam on gündür. Bu söylenenler, ailesi Mescid-i
Haram civarında oturmayanlar içindir. Allah'tan korkun.” (Bakara,196)
* Hac (ayları), bilinen aylardır. ( Hac ayları, Şevval ve Zilkade ayları ile Zilhicce ayının ilk on
günüdür.) Kim o aylarda hacca başlarsa, artık ona hacda cinsel ilişki, günaha sapmak, kavga etmek
yoktur. Siz ne hayır yaparsanız, Allah onu bilir. (Bakara,197)
* “Şüphesiz, insanlar için kurulan ilk ibadet evi, elbette Mekke’de, âlemlere rahmet ve hidayet
kaynağı olarak kurulan Kâ’be’dir. Onda apaçık deliller, Makam-ı İbrahim vardır. Oraya kim girerse,
güven içinde olur. Yolculuğuna gücü yetenlerin haccetmesi, Allah’ın insanlar üzerinde bir hakkıdır.
Kim inkâr ederse (bu hakkı tanınmazsa), şüphesiz Allah bütün âlemlerden müstağnidir. (Kimseye
muhtaç değildir, her şey O’na muhtaçtır.)” (Al-i İmran, 96-97)
* İbn-i Abbas'tan (r.a.) rivâyet olunduğuna göre o şöyle demiştir:
"Rasulullah (s.a.s.)bize hitap ederek şöyle buyurdu: “Ey insanlar! Hac size farz kılındı. Bunun
üzerine el-Akra' b. Hâbis ayağa kalkarak:
- Ey Allah'ın elçisi! Hac her yıl mı (bize) farzdır? diye sordu. Bunun üzerine Rasûlullah
(s.a.s.)şöyle buyurdu:
- Yok, hayır. Bir defadır. Kim daha fazla yapacak olursa, o nâfiledir."
(Müslim; “Hac”, 412; Tirmizî, “Hac”, 5, Tefsir-i Sûre (5), 15. Nesâî, “Menâsik”; “
1. İbn-i Mâce; “Menâsik”, 2; Dârimî; “Menâsik”; 4; Ahmed b. Hanbel, I, 255, 292,
301, 321, 325; II- 508. )
* "Kötü söz söylemeden ve büyük günah işlemeden hacceden kimse,
annesinden doğduğu gündeki gibi günahsız olarak (evine) döner." (Buhârî, “Hac”, 4,
“Muhsar”, 10)
* "Hac ve Umre yapanlar Allah'ın misafirleridir. O'ndan birşey isterlerse,
onlara cevap verir. Af isterlerse, onları affeder. "
(İbn Mâce, “Menâsik”, 5).
* İbn Abbas (r.a)’tan rivâyete göre; Has’am
kabilesinden bir kadın Müzdelife günü Rasûlullah
(s.a.s)’e: “Ey Allah’ın Rasûlü! Allah’ın kullarına
farz kıldığı hac ihtiyar babama da farz oldu.
Babam yolculuk yapmaya dayanamaz, onun
yerine ben haccedebilir miyim?” dedim.
Peygamber (s.a.v)’de: “Evet” buyurdu.
( Nesai, “Menâsikü'l-Hac”,
9; Ayrıca bkz. Buhârî, “Hac”, 1,
“Cihâd”, 154, 162, 192, “Edeb”,
68; Müslim, “Hac”, 407,
“Fedâilü's–sahâbe”, 135, 137.
Bağışıklık sistemimizin zayıflığı özellikle kış mevsiminde vücudumuzu hastalıklara karşı daha
açık hale getirir. Mevsim değişikliğinin de sebep olduğu etkenlerle nezle, grip, soğuk algınlığı,
öksürük, bronşit, zatürre gibi hastalıklarda artış görülebilir. Bu aylarda bağışıklık sistemini
güçlendirmek, özellikle C vitamini içeren ıspanak, karnabahar, portakal, mandalina, greyfurt, limon
gibi gıdalar ile ısıtıcı ve kuvvetli gıdalar tüketmek, yünlü ve kalın giyeceklerle vücudu ısıtmak
alınabilecek başlıca önlemlerdendir.
Hastalıklara karşı bazı öneriler:
Grip için: 1 bardak kaynar suya 2 gram ıhlamur konulur ve 10 dakika bekletilir. Bu çaydan
günde 3-5 bardak içilir. 2 bardak suyun içine kabuğuyla birlikte doğranmış bir limon ile 5 gram
ıhlamur konularak 10 dakika kaynatılır. Günde 3 bardak içilir. 10 gram ufalanmış adaçayı 1 bardak
kaynar süte eklenir. 10 dakika bekletilerek günde 2-3 bardak tüketilir.
Soğuk algınlığı:
1 çay kaşığı toz zerdeçal ve 1,5 çay kaşığı toz zencefili 1 tatlı kaşığı balla karıştırıp sabah akşam
yutmak faydalıdır. Tarçın kabukları çay gibi kaynatılarak günde 2-3 bardak içilir. 1 elmanın kabuğu,
bir tutam ıhlamur, bir miktar karanfil 2 bardak suda 5 dakika kaynatılıp balla tatlandırılarak sıcak
olarak içilir. 1 çay kaşığı tarçın 1 bardak kaynar suda 10 dakika bekletilerek içilir.
Zatürre:
Bolca ılık ıhlamur içilir. Gül suyunda badem, kafur ve dövülmüş gül ezilerek göğse sürülür.
1 bardak limon suyuna 3 bardak su eklenir. Balla tatlandırılarak günde 4 bardak içilir. 4 bardak suya 5
incir doğranır. 15 dakika kaynatılıp 10 dakika bekletilir. Günde 3 bardak sıcak olarak içilir.
Öksürük:
Ayva çekirdekleri kaynatılıp bol şekerle karıştırılarak günde 3-4 bardak ılık olarak tüketilir. 2
fincan suyun içine 4-5 diş ezilmiş sarımsak konulur, yarıya ininceye kadar kaynatılır. Hastanın göğsü
süsen yağıyla ovulur. Keten tohumu balla karıştırılarak tüketilir. Kaynatılmış salep üzerine zencefil
eklenir. Her türlü öksürüğe karşı şifalıdır.
Dünden bugüne her çağın, her dönemin kendi içinde maddi-manevi hastalıkları olmuştur.
Dönemin getirdiği yaşam koşulları, hastalıkların birincil sebebini oluşturmaktadır. Birey, yaşam
koşullarına hem bedenen hem de ruhsal anlamda uyum sağlamaya çalışır.
Günümüz şartlarına bakıldığında kişi, sürekli bir koşturmaca içerisindedir. Mesleğinde, aile
içinde, toplumda yani sosyal yaşamda bir uğraş halindedir. Bununla beraber zaman zaman hem
bedensel hem de ruhsal problemlerle karşı karşıya kalabilmektedir.
Ruhsal ve psikolojik rahatsızlıkların giderek arttığı günümüzde, Hazreti Mevlana ve
Mesnevi’sinin insana ve insanlığa ışık olacağı kanaatindeyim. Mesnevi içinde yer alan öğretiler ve
verilen mesajlar, zamana göre yorumlanıp güncellenebiliyor. Bu özelliğiyle Mesnevi, yazıldığı
dönemden bu yana, her çağa ışık tutmuş bir eserdir.
Günümüzde insanın ruhsal olarak sağlıklı olmasına engel olan, bu durumun ilerlemesi halinde
hastalığa ve hastalığın devamına sebep olan bazı kişisel ve çevresel faktörler mevcuttur. Bununla
beraber yanlış inanışlar ve kalıplaşmış yargılar da ruh sağlığını etkiler. Ruhsal sorunların veya
davranış bozukluklarının azaltılması veya yok edilmesi amacıyla kullanılan farklı yöntemler vardır.
Özellikle psikoterapi, günümüzde kullanılan önemli bir tedavi yaklaşımıdır.
Peki, nedir psikoterapi?
Ruhsal hastalıkların ilaç ve cerrahi yöntemler kullanılmaksızın tedavi
edilmeye çalışılması anlamına geliyor psikoterapi. Genel olarak, ruhsal sorunların
veya davranış bozukluklarının azaltılması veya yok edilmesi amacıyla kullanılan
her türlü yöntemdir, diyebiliriz.
Psikoterapilerin amaçlarına gelirsek; duygusal çatışmaları çözümlemek,
çatışmalardan doğan kaygı ve gerginlikleri azaltmak, ruhsal uyum düzeyini
arttırmak, kişilerarası ilişkilerde belirli bir olgunlaşmayı sağlayarak kişiliğin
değişim ve gelişimini başlatmaktır. Psikoterapilere, ‘bir zihin eğitimidir’ desek
yanılmış olmayız.
Gelgelelim Hazreti Mevlana’nın öğretisini, temelde psikoterapi
yaklaşımıyla örtüştürmek mümkündür. Hazreti Mevlana’nın
Mesnevi’sine baktığımızda; içindeki hikâyeler, verilmek istenen mesajlar
ve çeşitli öğretiler kişiye adeta bir ayna işlevi görüyor. Kişiye farkındalık
kazandırırken bir yandan insani gelişime; sevgi, hoşgörü, kardeşlik gibi
olguların oluşumuna zemin hazırlıyor. Hazreti Mevlana bir terapist
oluveriyor eserinde.
Mesnevi’de dillendirdiği hikâyelerle korku ve endişeyi aza
indirgiyor, özgüveni arttırıcı örnekler veriyor, umut aşılıyor.
Yanlış kalıpları düzeltiyor, alternatif düşündürüyor. Mesnevi
aslında insanda içsel bir onarım ve yenilenme sağlıyor.
Velhasıl, belki de daha birçok yönüyle Mesnevi, bilgeliğiyle
günümüz bilimine farklı bakışlar kazandırabilir düşüncesindeyim.
Dua ile
.
Eslem SARIGÜL
ÇOCUK EĞĠTĠMĠ VE AĠLE
BENGĠSU UMMAN
YENĠĠ KARDEġE HAZIIRLANMAK
Çocuklara yeni bir kardeĢi olacağını
anlatmak bazen zor olabilir. Çocuk artık
anne babasının ilgisinin kendisinde değil
de yeni doğan kardeĢinde olacağını sanar
ve bu sebepten kardeĢini kabul etmekte
zorlanır. Uzman psikolog Sinem Gül
ġahin,
"Çocukların zaman kavramı yetişkinler gibi işlemez. Sabırsızdırlar ve dokuz ay beklemek onlara
uzun gelir. Hem süreyi kısa tutmak hem de risk tetkiklerinin yapılarak olumlu sonuçları alındığı ve
doğumun kesinleştiği aylardan sonra çocuğa bu haberi vermek daha yararlıdır. Çocuğu annedeki
fiziksel değişiklikleri fark etmeden önce bilgilendirmek gerekir." demiĢtir.
Yeni bir bebek açıklaması, çocuklara sakin ve fazla yabancı insanın olmadığı yerde
yapılmalıdır. Çocukla konuĢurken endiĢe içinde konuĢulmamalıdır. Çünkü çocuk anne ve babadaki
endiĢeyi fark eder ve endiĢe yaratıcı bir Ģey olduğunu düĢünüp tepki gösterir. Çocukla bu konuyu
konuĢurken özür dileyerek veya onay alarak konuĢulmamalıdır. Çocuğunuz kardeĢ istemiyorsa ona
kardeĢ sahibi olmanın olumlu yanlarını anlatıp yakın çevresinden örnekler verilmelidir ve ona zaman
tanınmalıdır.
KardeĢi doğduktan sonra ani değiĢimler yaĢayan çocuk bunların nedenini kardeĢine bağlar ve
ona kızar. Aslında çocuğun asıl öfke duyduğu kardeĢi değil, ona eskisi gibi davranılmamasıdır.
Çocuğun bu tepkisine aĢırı tepki göstermek yerine daha sakinlikle karĢılanmalıdır. O yüzden bu tür
değiĢikliklere çocuk doğmadan baĢlamak gerekir. Çocuğun bazı ihtiyaçlarını, anne yerine baba veya
aileden baĢka birisi karĢılayabilir. Böylece çocuk da kardeĢi olduğunda annesinin onu sevmediğini
düĢünmez.
ÖZLEM’İNİ DUYDUĞUNUZ LEZZETLER
Hafsa KEVSER
Genel olarak Türk mutfağına benzeyen bir yemek kültürü vardır. Fakat baharatları, yağları ve
farklı yemek pişirme tarzlarından dolayı yemeklerinin tatları Türk yemeklerinden ayrılıyor. Tercih
edilen yemeklerin arasında pilav, tavuk veya deve etinden yapılan "KABSA"; şehriye, tavuk veya
kuzu etinden yapılan “MENDİ" yer almaktadır.
Şeriat kanunları ile yönetilen Suudi Arabistan'da alkol yasaktır. Domuz eti de kesinlikle yasaktır.
Susam, safran, nane, kekik, sumak, tarçın, kimyon gibi baharatlar yemekleri süsler, yemeklere karakter
ve zenginlik katar. Kahvaltıda hamur işleri ve çay tüketilir. Öğlen yemeklerinde çeşitli yiyecekler
yenir. Öğlen yemeği günün en zengin öğünüdür. Yemeklerde içecek kullanılmaz. Akşam yemekleri
genellikle hafif atıştırmalıklarla geçirilir. Günün en önemsiz öğünüdür. Akşam öğünü hafif yemekler
ve Zatar denilen mezeyle servis edilir. Ayrıca Suudi Arabistan; Arap atı, petrol zenginliği, hurmaları,
çölleri ve develeri ile de meşhurdur.
MENDİ
Yemenin Hadramut
bölgesinden yayılan bu
geleneksel Arap yemeği
Suriye, Mısır, Filistin
ülkelerinde sıklıkla
tüketilmektedir. Mendi
demek etin sıcakta pişmesi ya
da etin yağının, altındaki
pilav üzerine akmasıdır
TARİFİ
4 su bardağı pirinç
6 su bardağı su
Tuz
Kuzu eti
Etler tandırda pişirilir.
Sonra tepsiye dökülen pirinçlerin üstüne etler dizilir, su konulur, tuz atılır ve tekrar tandıra verilir.
Pişince üzerine karabiber dökülerek servis edilir.
AFİYET OLSUN
UUDİ
RABİSTAN
EMEKLERİ
Bizim usulümüze göre, semazen adayı ilk
olarak çivisiz, düz bir tahtanın üzerine sadece tuz
serperek eğitimine başlar. Bu dönemde derse
başlama, tahtaya çıkma edep ve erkânını öğrenir.
Ardından ‘çiviye çıkmak’ deyiminin tecellisi
olan ayağın pişme devresi başlar.
1.YARIM ÇARK
En önemli husus; semazenin her çarkta
Allah’ı zikretmesidir. Aksi takdirde yapılan iş
ibadet olmaktan çıkar ve dönmekten ibaret olur.
Semazen adayı başlangıçta kolları kapalı sema
eder. Semazenin kendi etrafında attığı her adıma
çark denir. Yeni başlayan adaylar çivisiz
tahtanın üzerinde kendi etraflarında çeyrek daire
ardından yarım daire çizerler. Yani ayaklarını,
kaldırdıkları yerin tam karşına koyarak 180°’lik
bir açı oluşturmuş olurlar.
2. TAM ÇARK
Semazen adayı halen çivisiz
tahtada kolları kapalı olarak sema
etmektedir ancak bu aşamada
adımları tam daire şeklinde olur
yani ayağını sadece tek noktada
yere koymaya başlar. Bu çarklar
hızlanmaya başladığında aynı
aşamaya çivili tahtada devam edilir.
3. Artık tam çarkta hızlanmış
ve ayağını çividen ayırmadan en az
beş dakika aralıksız sema
edebilmektedir ve kollarını da açar.
4:Hiç durmadan ve ayağını
çividen kaçırmadan 10 – 15 dakika
sema edebilen semazen adayının
dengesini ve çarkını oturttuğuna
kanaat getirildiğinde tahtadan çıkar
ve mesh giymeye hak kazanır.
Meshle semaya alışana dek bu süreç
devam etmektedir. Tahtada sema
hudutları belli olduğu için çarkı
sabitlemek daha kolaydır, meshe
geçildiğinde çizili bir alan
olmadığından başlangıçta adımların
kayması normaldir. Bu durum
sabitlendiğinde, kıyafet (tennure)
giydirilir.
Sorularınız için mail gönderebilirsiniz
Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.
EŞ VE ÇOCUKLARI İLE İLGİLİ SÜNNETLER
Ev işlerinde eşine yardımcı olması
Sevdiği kişiye seni seviyorum demek
Çocukların birini diğerinden üstün tutmamak
Çocukları yedi yaşına kadar namaza alıştırmak
Hanımları ve çocuklarını kapıya kadar uğurlaması
BEDEN İLE İLGİLİ SÜNNETLER
Beyaz ve yeşil giyinmek
Eğilirken çömelerek eğilmek
Hapşırırken el ile ağzı kapatmak
Saç, tırnak, diş gibi insana ait parçaları toprağa gömmek
Kaşları inceltmemek, yüzdeki tüyleri aldırmamak, dişleri seyreltmemek
BANYO VE TUVALET İLE İLGİLİ SÜNNETLER
Tuvalet ve banyoda konuşmamak
Tuvalete sol ayakla girip, sağ ayakla çıkmak
Erkeklerin küçük abdestini ayakta yapmaması
Cuma günü namazdan önce gusül abdesti almak
Tuvalete girmeden önce pantolon paçalarını sıvamak veya yukarı doğru katlamak
ORUÇ, NAMAZ VE EZAN İLE İLGİLİ SÜNNETLER
Kuran okunurken dinlemek
Namaz esnasında esnememek
Yemek hazırken namaza durmamak
Namaz sırasında takke, sarık kullanmak
Pazartesi ve Perşembe günleri oruç tutmak
Tuvalet sıkıntısı varken namaza durmamak
Dua ederken önce anne ve babaya dua etmek
Namazda iken sağa sola göz ucu ile bakmamak
UYKU İLE İLGİLİ SÜNNETLER
Yatağa abdestli olarak girmek
Uykudan kalkınca el ve yüzü yıkamak
Uyurken sağ tarafa veya sırt üstü yatmak
Yatağa girildiğinde 33’er defa Sübhanallah, Elhamdülillah ve Allahu ekber demek
Uyumadan önce elleri birleştirerek Felak, Nas ve İhlâs surelerini okumak, dua etmek ve bütün vücuda sürmek
SOSYAL HAYAT İLE İLGİLİ SÜNNETLER
Canlıları ateşle yakmamak
Yalnız Cuma günü oruca niyetlenmemek
Başkalarının gizli hallerini araştırmamak
Başkalarının evlerinin içini gözetlememek
Konuşurken muhatabın seviyesine göre konuşmak
Başkalarının arkasından kaş göz hareketi yapmamak
Müminlere küsmemek, buğz etmemek, kıskanmamak
Ölünün ardından saç baş yolarak ve feryat ederek ağlamamak
OTURMA VE YÜRÜME İLE İLGİLİ SÜNNETLER
Bacak bacak üstüne atarak oturmamak
İki kişinin arasına izin almadan oturmamak
Topluluk içinde ayakları uzatarak oturmamak
Oturulan yerden salavat getirmeden kalkmamak
Oturulan yerden Allah’ı zikretmeden kalkmamak
KÂİNATIN EFENDİSİ’DEN (s.a.v) HAYATA DAİR ÖLÇÜLERDEN BAZILARI
“Ümmetimin fesada gittiği zamanda kim benim sünnetime sarılırsa ona yüz şehit sevabı vardır.”
YEMEK İLE İLGİLİ SÜNNETLER
İkramı kabul etmek
Yaslanarak yememek
Üzümü tek tek yemek
Yemeği önünden yemek
Yemek ortasında su içmek
Meyveyi aç karnına yemek
Yemekte sirke bulundurmak
Yemekte yeşillik bulundurmak
KARABAŞ-İ VELİ KÜLTÜR MERKEZİ
XVI. yüzyılda Halvetiye tarikatına bağlı olarak bağlı olarak Şeyh Yakup Çelebi tarafından
kurulmuştur. XIX. yüzyıldan itibaren Kadiriye tarikatının Eşrefiye koluna bağlı şeyhler tarafından idare
edilmiştir. 1925 yılında tekkelerin kapatılmasından sonra semahanesi bir müddet idman yurdu, diğer
kısımları ise ev olarak kullanılmıştır. Dergâhın kuruluşundaki orijinal yapıları günümüze gelememiştir.
Semahanenin doğu tarafında yer alan hazirede, dergâhta görev alan meşayıhın yanı sıra, Bursa’da resmi
görevli başka zevat ile onların eşlerine ait kabirler bulunmaktadır.
Osmangazi Belediyesi tarafından 2002 yılında başlatılan yenileme çalışmaları 2005 yılında
tamamlanmış ve nihayet öncelikle Üstad Mustafa Özbağ ve Bursa Tasavvuf Vakfı katkılarıyla özüne
uygun olarak hizmet vermeye başlamıştır.
Bir ‘Hu’ nidasıyla ‘Ol’ tecelliyatını yaşayan bir mekândır Karabaş-i Veli Kültür Merkezi. Hoşgörü
ve gönülden hizmetin, kardeşliğin yaşandığı ve yaşatılmaya çalıştığı bir dost evidir. Her sene manevi
duyguların yoğun yaşandığı günlerde de evinde misafir ağırlar bir eda ile Bursalılara ve diğer şehirlerden
gelen konuklara ikramlarda bulunulur bu hoş mekânda. Adeta geleneksel bir aile sofrası tadında her yıl
Aşure ve kandil günlerinde iftar verilmektedir. Ayrıca ‘Kutlu doğum’ ve ‘Şeb-i arus’ programları ile bu
özel geceleri de ihya etmektedir.
Bursa Karabaş-i Veli Kültür Merkezi hizmetkârları olarak Türkiye’nin en büyük, Dünya’nın ise
ikinci büyük mevlevihanesi olan Gelibolu Mevlevihanesi’nde her ay sema programları düzenlenmektedir.
Bunun yanı sıra İzmit Saatçi Ali Efendi Konağı, İzmir, İstanbul, Konya gibi birçok il ve ilçede Üstadımız
Mustafa Özbağ Beyefendi’nin Mesnevi Sohbetleri ile âşıkların zikri sema meclislerinde
toplanılmaktadır. Her ayın ilk pazartesi günü saat 13.30’da bayan semazenler eşliğinde sadece bayanlara
yönelik programlar gerçekleştirilmektedir.
Muhammedi bir eğlencenin ve çeşitli
kültürel değerlerin bir arada paylaşıldığı
‘Geleneksel Bursa Karabaş-i Veli Kültür
Merkezi Kocayayla Şenlikleri’ ile de İslami
eğlencenin örnekleri yaşatılmaktadır. Yine
aynı çatı altında bayanlar ve erkekler için
ücretsiz olarak sema, ney, ilahi, bendir,
Kuran-ı Kerim, Arapça ve öğrencilerin okul
derslerine yönelik kurslar verilmektedir.
Kültür hizmeti olarak da ‘İrşad Dergisi’ni
sizlerle paylaşmaktayız. Bütün bu
programlar, kurslar ve de ikramlar herkese
açık ve ücretsizdir.
İstikameti İslam, rehberi Muhammed-i
Mustafa olana Allah muvaffakiyet nasip
eder. Onlardan olabilmek duasıyla…
“Ya Rabbi, niyet ettim günlük virdimi çekmeye”
“üç Ġhlâs bir Fatiha”
“Ya Rabbi, Peygamber Efendimiz (s.a.v) Hz. Ruhlarına ve bütün geçmiĢ Peygamber Efendilerimizin ruhlarına,
Cihar-i yar-i Güzin efendilerimiz, Ebubekir-i Sıddık, Ömer-ül Faruk, Osman-ı Zinnureyn, Ali-yel Murtaza (r.a) Hz.
Ruhlarına, aĢereyi mübeĢĢerenin, evladı Rasulullah, Zevce’yi Rasulullah, Ġmam-ı Hasan, Ġmam0ı Hüseyin yetmiĢ iki
Ģühedanın ve bütün Ģühedanın, tüm Ashab-ı Rasulullah Hz. Ruhlarına, Ġmamımız Ġmam-ı Azam Ebu Hanife, Ġmam-ı
ġafii, Ġmam-ı Malik, Ġmam-ı Hanbeli ve bütün mezhep imamlarının ruhlarına hediye eyledim vasıl ve hissedar eyle ya
Rabbi.”
“üç Ġhlâs, bir Fatiha”
“Ya Rabbi Pirimiz Seyyid Abdulkadir Geylani. Seyyid Ahmed-er Rufai. Seyyid Ahmed-el Bedevi. Seyyid
Ġbrahim Dusiki. ġeyh Ebu’l Hasan el ġazeli. ġah-ı NakĢibend-i Muhammed Bahaddin. ġah-ı Mevlana Celaleddin-i
Rum-i. ġah-ı Hacı BektaĢi Veli. Hacı Bayram-ı Veli. Mehmet Muhyiddin Üftade Hz. Ve tüm Pir efendilerimizin
ruhlarına hediye eyledim vasıl ve hissedar eyle ya Rabbi.”
“üç Ġhlâs, bir Fatiha”
“Ya Rabbi bütün geçmiĢ MürĢid-i Kamillerin, velilerin, evliyaların, derviĢlerin, müminlerin ruhlarına.
Üstadımız Bayındırlı Hacı Mustafa ÖZBAĞ Efendinin ruhaniyetine ve yaĢayan bütün MürĢid-i Kamillerin, velilerin,
evliyaların ruhaniyetlerine. Bütün derviĢ kardeĢlerimizin ve ümmeti Muhammed’in ruhaniyetlerine, turuk-i aliyeden
ve akrabayı taallukatımızdan geçenlerin ruhlarına hediye eyledim vasıl ve hissedar eyle ya Rabbi.”
100 defa “Sübhanallahi ve bihamdihi, sübhanallahi‟l azim ve bihamdihi estağfirullah el azim.”
100 defa “La ilahe illallahu vahdehu la-şerike leh, Lehu‟l mülkü ve lehu‟l hamdü ve hüve ala külli şey‟in kadir.”
100 defa “Allahümme salli ala seyidine Muhammedin ve ala âli seyidine Muhammedin ve sahbihi ve sellim.”
100 defa “Kul hüvallahu ehad. Allahüs samed. Lem yelid ve lem yüuled ve lem yeküllehu küfüfen ehad.”
100 defa “La ilahe illallah” (Tevhid en az yüz defa, yetmiĢ bine kadar çoğaltılabilir.) Okunabildiği kadar Kuran-ı
Kerim okunur. Dua edilir.
Yukarıda tarif edilen dersi günde en az bir sefer yapmak gerekir. Eğer daha fazla yapmak isterse sabah ve
akĢam yapılabilir. Daha da fazla yapmak isterse istediği kadar yapabilir. Eftal olanı az da olsa devamlı olanıdır.
Her sabah ve akĢam namazından sonra dünya kelamı konuĢmadan yedi kez “Allahümme ecirni min‟en-nar”
ve yine yedi defa “Hasbinallahu ve nimel vekil.” Her namazdan sonra normal namaz tesbihatı, 33 defa
“Sübhanallah”, 33 defa “Elhamdülillah”, 33 defa “Allahu ekber.”1 defa “La ilahe illallahu vahdehu la şerike
leh, Lehu‟l mülkü ve lehu‟l hamdü ve hüve ala külli şey‟in kadir.” 300 defa “La ilahe illallah” (Tevhid en az üç
yüz defa, beĢ bine kadar çoğaltılabilir) Dua edilir.
-“ Kim günde yüz defa „Sübhanallahi ve bihamdihi‟ derse günahları denizin köpüğü kadar da olsa
bağışlanır.” Buhari, Müslim, Muvatta, Tirmizi
-Abdullah b.Amr (r.a) Rasulullah’ın (s.a.v) Ģöyle buyurduğunu rivayet etti. “Kim günde iki yüz defa „La ilahe
illallahu vahdehu la-şerike leh, mülkü ve lehu‟l hamdü ve hüve ala külli şey‟in kadir‟ derse onun amelinden
daha faziletlisini yapan hariç, kendisinden öncekilerden hiçbiri onu geçemez ve sonrakilerden hiçbiri de ona
yetişemez. Onun aldığı çok sevabı alamaz.” Ġmam Ahmed, Taberani
-Ġbn-u Mesud (r.a) anlatıyor: “Rasulullah (s.a.v) buyurdular ki; „Kim bana bir kere salât okursa Allah da
ona salat okur ve on günahını affeder, mertebesini on derece yükseltir.” Nesai
-Enes (r.a) anlatıyor: “Kim Kul hüvallahu ahad suresini günde iki yüz defa okursa üzerindeki kul borcu
hariç elli yıllık günah silinir.” Tirmizi
-Ebu’d Derda’dan (r.a) Rasulullah’ın (s.a.v) Ģöyle buyurduğu rivayet edildi: “Her hangi bir kul yüz defa „La
ilahe illallah‟ derse (Allah‟tan başka hiçbir ilah yoktur) Allah Teala kıyamet gününde onu, yüzü ayın on dördü
gibi olarak diriltir, o gün onun amelinden daha faziletli hiçbir kimsenin ameli Allah‟a yükseltilmez. Ancak
onun söylediğinin benzerini veya daha fazlasını söyleyen hariç.” Taberi
-Haris b.Müslim et-Temimi (r.a) Peygamber’in (s.a.v) kendisine Ģöyle buyurduğunu söylemiĢtir. “Sabah
namazını kıldığında hiçbir şey konuşmadan önce yedi defa “Allahümme ecirni mine‟n nar” (Allah‟ım beni
cehennem ateşinden koru) söyle. Şunu bil ki sen bugün ölürsen Allah yedi defa “Allahümme ecirni mine‟n nar”
söyle. Şunu bil ki sen bu gece ölürsen Allah seni cehennemden korunanlardan kılar.” Nesai, Ebu
Kültür merkezimizde sema, ney, ilahi ve bendir kursları ÜCRETSİZ olarak verilmektedir.
Bayanların kurslarının yer ve zamanları şöyledir
Çarşamba gecesi saat 17.00-18.15,
Cumartesi günleri saat 11.15-12.45 arası TASAVVUF VAKFI binasında kurs
verilmektedir.
Çarşamba günü saat 16.30-18.30, Cumartesi 10.30-12.30 saatleri arasında
KARABAŞ-İ VELİ KÜLTÜR MERKEZİ’nde kurs verilmektedir.
Mail adresi: Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.
Çarşamba günleri 13.30-17.00,
Çarşamba akşamları (çalışanlara) 18.30-20.00,
Cumartesi (çocuklara) 10.00-11.30 saatleri arasında TASAVVUF VAKFI
binasında kurs verilmektedir.
Cumartesi günleri saat 12.30-13.30 arasında TASAVVUF VAKFI
binasında kurs verilmektedir.
TASAVVUF VAKFI ADRES
Tayakadın mah. Bahçe sk. Gül apt. No: 42 (Gazcılar caddesi) Osmangazi / BURSA
KARABAŞ-İ VELİ KÜLTÜR MERKEZİ ADRES
İbrahim Paşa cad. Çardak sk. No:2 (Heykel/Kız lisesinin üstü)
Osmangazi / BURSA Telefon: 0(224) 222 03 85
Mail adreslerimiz
Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.
http://mevlana.org.tr/